نويسنده: نجیب اخلاقی- کابل
همزمان با آماده شدن کوچی ها برای هجوم دوباره به مناطق هزاره جات، بیش از شش هزار نفر از شهروندان کابل که عمدتا شامل هزاره های افغانستان می شد، در اعتراض به احتمال هجوم دوباره کوچی ها به هزاره جات، امروز یکشنبه 11 حمل 1387 در کابل دست به تظاهرات زدند.
این تظاهرات ازمسجد خاتم الانبیاء واقع در دشت برچی آغاز گردیده و بصورت منظم و مسالمت آمیز تا دفترنمایندگی سازمان ملل متحد (یوناما) واقع در چهار راه زنبق در شرق کابل ادامه یافت. تظاهرکنندگان تصاویر یازده نفر ازساکنین بهسود که سال گذشته در درگیری های بین کوچی ها و مردم منطقه جان خود را از دست داده بودند را نیز در دست داشتند.
تظاهرات کنندگان که شعارهایی نظیر عدالت، امنیت، برادری، برابری و بیزاری از خشونت سرمی دادند، خواهان قطع هجوم کوچی ها و حل این معظل بصورت ریشه ای و از راه گفتگو شدند. آنان ضمن تاکید بر حل مسالمت آمیز قضیه، به دولت هشدار دادند که اگر امسال جلو هجوم کوچی ها گرفته نشود، ممکن است منجر به جنگ و رویارویی شود که این امر در شرایط کنوی افغانستان می تواند کشور را دچار یک بحران جدید کند.
در جریان این تظاهرات، سخنرانی هایی توسط نمایندگان مردم صورت گرفت و نهایتا 16 نفر به نمایندگی از تظاهرکنندگان به داخل دفترنمایندگی سازمان ملل متحد (یوناما) رفته و با مسئولین سیاسی این دفتربه به سرپرستی آقای تالا بیک (Tala Bek) به گفتگو پرداختند.
نمایندگان مظاهره چیان ضمن بیان مشکلات موجوده و انتقاد از موضع ضعیف نمایندگی سازمان ملل متحد در این راستا، قطعنامه هفت ماده ای را صادرنموده و خواستار حل سریع موضوع از طریق گفتگو و مفاهمه شدند. آنان همچنین خواستند که بخاطر پرهیز از تکرار فاجعه انسانی حاصل از برخورد کوچی ها و مردم منطقه، از رفتن کوچی ها به مناطق هزاره جات سریعاً جلوگیری به عمل آید. تظاهرکنندگان خواهان نقش مستقیم نمایندگی سازمان ملل متحدد در این مسئله شدند و تاکید کردند که تدویر جلسات مفاهمه تحت نظارت مستقیم ملل متحد صورت گیرد.
آقای تالا بیک، مسئول امور سیاسی دفتر یوناما وعده داد مسئله را با رییس جمهور، وزیردفاع، وزیرداخله، رییس کمیسیون خلع سلاح و استقرارمجدد و سایرمسؤلین امور در میان بگذارد و کمیسیونی را مرکب از نمایندگان مردم هزاره و کوچی ها (شش نفرازمردم هزاره جات و شش نفر از کوچی ها) تحت نظارت ملل متحد تشکیل دهد و از آنان سه روزمهلت خواست که در این زمینه اعلام نتیجه نماید.
سال گذشته بدنبال ورود کوچی ها به مناطق بهسود ولایت وردک، درگیری هایی بین کوچی ها و مردم محل رخ داد که در نتیجه یازده نفر از ساکین منطقه کشته و بیش از بیست و پنج هزارنفر آواره شدند. تلاشهای کمیسیونی که بخاطر حل این معظل تشکیل شده بود هم به نتیجه ای نرسید.
مسلح بودن کوچی ها به سلاح های مدرن و نیمه سنگین، علیرغم پافشاری دولت بر تطبیق برنامه های دی دی آر (ملکی سازی و خلع سلاح پرسونل سابق وزارت دفاع) و دایاگ (انحلال گروه های مسلح غیرقانونی) در مناطق مرکزی و شمالی افغانستان، سوال بزرگی را در ذهن مردم هزاره جات، مبنی بر سیاست دو پهلوی دولت در این خصوص خلق کرده است. مردم هزاره اینک به این نتیجه رسیده اند که کسانی در درون حکومت به صورت عمدی به موضوع کوچی ها دامن می زنند و سعی می کنند از این معضل هم بهره برداری سیاسی نمایند و هم این رابطه یک جانبه سلطه طلبانه همچنان حفظ شود.
بیش از یک قرن پیش، بعد از اینکه قیام سراسری هزاره ها بر ضد حاکمیت استبدادی امیر عبدالرحمن در هم شکسته شد، به عنوان بخشی از پروسه انتقام از آنان، به هزاران عشیره و قبلیه از پشتون های کوچی اجازه داده شد تا در فصل بهار و تابستان همراه با احشام و حیوانات شان از مناطق هزاره جات به عنوان چراگاه استفاده کنند. براساس همین فرمان های شفاهی که بعد از یک قرن اینک هیچ مبنا و اعتبار حقوقی ندارد، امروزه نیز هزاران خانوار کوچی حتی از آن سوی مرز مشترک افغانستان و پاکستان به سمت هزاره جات سرازیر می شوند و در مسیر حرکت شان به صورت گسترده کشت و زراعت مردم محلی را نابود می کنند.
بقیه عکسها را در اینجا ببینید