کانون وبلاگ ‌نويسان افغانستان

فعالان جامعه مدنی و کارگاه آموزشی چندرسانه ای

2012-01-19T11:49:00.003+04:30

امروز، به تاریخ 29 ماه جدی سال 1390، در دفتر مرکزی انترنیوز هشت تن از فعالان جامعه مدنی که از ولایات کابل، هرات، جلال آباد، قندهار و بلخ، برنامهء آموزش وبلاگ نویسی را موفقانه پشت سر گذاشتند.
این فعالان جامعه مدنی از تاریخ 25 با آمدن از ولایت های خود به منظور یادگیری مسائل چندرسانه ای یا مولتی مدیا برنامه های مختلفی را آموختند. این کارگاه آموزشی در برگیرندهء آموزش فیسبوک، وبلاگ نویسی، عکاسی، عکاسی ویدئویی و داستان سرایی دیجیتل می باشد.
امروز می بینیم که این فعالان جامعه مدنی با داشتن یک گروه فیسبوک، وبلاگ های گوناگون که درباره ی مسائل مختلف نوشته اند، عکسهای مختلفی که گرفته اند و خواهند گرفت و داستان سرایی به منظور نوشتن یک داستان خبری، آشنا شده اند. این کارگاه آموزشی می تواند آغاز نیک و فال خوش یمنی برای ایجاد پیوند میان فعالانی از گوشه های مختلف کشور برای آبادتر ساختن افغانستان باشد.

به امید برگزاری بیشتر این قبیل کارگاه ها!

On the way to school

2012-01-18T00:15:00.007+04:30

سمینار علمی آزادی بیان و حقوق بشر

2012-01-10T14:24:00.002+04:30

خانه فرهنگ افغانستان افتخار دارد که به ادامه فعالیت های فرهنگی – مدنی خویش شمارا به سومین سیمینار علمی

"آزادی بیان و حقوق بشر "

دعوت نماید.

حضور همه نهاد های ملی وبین المللی ، نهاد های مدنی و فرهنگی ، فعالان حقوق بشر، رسانه ها ، فرهنگیان ، دانشجویانو ژورنالیستان ارجمند را گرامی میداریم.

با سخنرانی

داکتر حفیظ الله شریعتی

استاد عزیز نوری

استاد حسن رضایی

پنجشنبه 22 جدی- 1390، ساعت 1 الی 3 عصر

تالار موسسۀ تحصیلات عالی کاتب، سرک شورا ، کارته سه ، کابل

برای معلومات بیشتر با 0796684401 در تماس شوید.

داستان سحر گل، تصویری گویا از زندگی زنان افغانستان

2012-01-06T16:22:00.003+04:30

بصیر آهنگ
سه شنبه 27 دسامبر 2011 میلادی پلیس ولایت بغلان جسد نیمه جان سحر گل دختر 15 ساله را از زیرزمین خانه شوهرش پیدا کرد. سحر گل که هفت ماه پیش در ولایت بدخشان به شوهر داده شده بود، پنج ماه در یک اتاق تاریک در زیر زمینی خانه شوهرش زندانی شده بود. پلیس بغلان گفته است که او به شدت از طرف شوهر وخانواده اش مورد لت وکوب قرار گرفته وشکنجه شده است.

مقامات پلیس ولایت بغلان به خبرنگاران گفته اند؛ پس از آنکه سحر گل تقاضای شوهرش در مورد خود فروشی را رد کرد، مورد غضب شوهر و خانواده اش قرار گرفت. سحرگل بلافاصله به شفاخانه شهر پلخمری در شمال افغانستان انتقال داده شد و آنجا بستری شد. نظر به گفته داکتران شفاخانه پلخمری، انگشتان دست وپای چپ سحرگل توسط شوهرش کشیده شده، بازویش شکسته و از نگاه روانی نیز به شدت آسیب دیده است.

سحر گل اکنون برای معالجه به کابل انتقال داده شده و در شفاخانه ی تحت مراقبت های ویژه قرار گرفته است. ثریا دلیل سرپرست وزارت صحت عامه افغانستان به خبر نگاران گفته است که درمان سحر گل ممکن است ماه ها طول بکشد، ولی تاثیرات روانی ناشی از شکنجه وخشونت ممکن است برای همیشه در زندگی او باقی بماند. اما این تنها سحر گل نیست که در افغانستان به خاطر زن بودنش به چنین حالتی گرفتار می شود. داستان سحرگل تنها نکته ی از تراژدی های غمناک و درد آور زنان افغانستان است که اکنون چنین آفتابی شده است. بسیاری از داستانهای این چنینی زنان در افغانستان، به دلایل مختلف همیشه پوشیده می مانند و عاملان آن بدون کیفر.

به گفته فعالان حقوق بشر؛ داستان سحرگل نو عروس خرد سال که مورد خشونت خانوادگی قرار گرفته است، نمونه ی فاحش نقض حقوق زنان درافغانستان است. گرچند پس از انتقال این نو عروس جوان در کابل روز سه شنبه هفته ی گذشته تعداد از مقامات دولت افغانستان و اعضای پارلمان این کشور در شفاخانه کابل از او عیادت نموده وخواهان مجازات سنگین عاملان خشونت با او شدند و حامد کرزی رییس جمهور افغانستان نیز به وزارت داخله (کشور) دستور داد تا موضوع شکنجه این نو عروس خورد سال را مورد بررسی قرار داده و به صورت جدی پیگیری کند؛ اما گمان نمی رود این خواست ها و دستور ها به حقیقت بپیوندد. زیرا در سالهای گذشته نیزدر موارد مشابهی پرونده های خشونت علیه زنان پیگیری نشده و عاملان آن بدون کیفر مانده اند. فعالان حقوق بشر در افغانستان می گویند؛ در ده سال گذشته عدم رسیدگی به پرونده های خشونت علیه زنان، موارد خشونت ونقض حقوق زنان را افزایش داده است.

هنگام عیادت مقامات دولتی در شفاخانه ی کابل؛ سحر گل جوان روی صندلی خرچ داری قرار داده شده بود ولی او حتا توان صحبت کردن را نداشت. سحر گل تلاش می کرد به بعضی از سوالات مقامات جواب دهد؛ اما او کلمات را به صورت ضد و نقیض ادا می کرد. از اینرو گمان می رود سحرگل از نگاه روانی به شدت آسیب دیده و امکان معالجه کاملش آنهم در افغانستان بعید از انتظار است.

قضیه خشونت با سحرگل به صورت گسترده در رسانه و محافل حقوق بشری افغانستان بازتاب پیدا کرده است. فعالان حقوق بشر که پیش از این نیز از نقض گسترده ی حقوق زنان در افغانستان و عمل کرد ضعیف دولت در قبال عاملان آن انتقاد کرده بودند؛ یکبار دیگر نگرانی شانرا از افزایش خشونت ها علیه زنان و بی میلی دولت در جهت رسیدگی به قضایای خشونت و نقض حقوق زنان اعلام نموده و خواهان رسیدگی جدی دولتی در قضایای خشونت علیه زنان شده اند.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

بامیان؛ محاصره مرگ، بی توجهی و مسئولیت نا پذیری دولت

2012-01-02T21:21:00.000+04:30

ضیا دانش

مناطق مرکزی افغانستان بخصوص ولایت بامیان از ده سال بدینسو یکی از امن ترین مناطق کشور به حساب می رود و شهروندان این مناطق نقش مهمی در تثبیت و تحکیم پایه های افغانستان پسا طالبان داشته اند. هرچند در گذشته نیز این مناطق همواره مسولیت شهروندی خود را در قبال رویدادهای کشور بخوبی به انجام رسانیده است و از امن ترین مناطق کشور برای شهروندان داخلی و خارجی بود ه است.

امنیت خوب و مثال زدنی ولایت بامیان طی ده سال، نشان میدهد که مردم بخوبی در کنار دولت به انجام تکلیف و مسولیت های شهروندی خود پرداخته اند. مقامات دولتی و خارجی طی سفرهای مکرر که به این ولایت داشته اند، از امنیت خوب و ستودنی آن تمجید و ستایش کرده اند و حتی بدون محافظ به نقاط مختلف آن سفر کرده اند.

مشارکت گسترده مردم این ولایت در انتخابات مختلف ریاست جمهوری، پارلمانی، شوراهای ولایتی و نیز درخشش شاگردان این ولایت در عرصه معارف و رشد کمی و کیفی آن، نشان میدهند که حس مسولیت پذیری و تعهد به سرنوشت کشور و مسایلی ملی، جایگاه خاص و برازنده ی در زندگی سیاسی و ملی این مردم دارد.

بامیان فقر گسترده و بی توجهی دولت
آغاز انتقال مسولیت های امنیتی از بامیان؛ولایتی که به گفته مقامات دولتی نه تجهیزات کافی در اختیار نیروهای امنیتی مستقر در آن قرار دارد و از لحاظ کمی این نیروها جواب گوی وسعت جغرافیایی آن نیستند، خود نشان از اعتماد و اطمینان داخلی و جهانی به همکاریها و همراهی های گسترده ی مردم آن است و این نکته را بیان میدارد که می شود در عرصه های مختلف روی مردم آن به عنوان یک همکار و همراه در سپری کردن روزهای دشوار افغانستان حساب کرد اما نکته ی که دولت مردان داخلی و تمویل کنندگان خارجی نیز بدان اعتراف و اذعان دارند، این است که رابطه میان دولت و شهروندان در مجموع مناطق مرکزی بخصوص ولایت بامیان، یکسویه و یکجانبه است؛ به این معنا که علی رغم تلاشهای گسترده ی شهروندان در انجام مسولیت های شهروندی شان بخصوص همکاری گسترده با دولت و حضور درصحنه، دولت به کوچک ترین مسولیت خود در قبال این بخش از شهروندان کشور توجهی نکرده است.

روند تقریبا تعطیل بازسازی و تخصیص کم ترین بودجه برای این نقاط، نشان میدهد که برعکس انتظارات، این همکاریها منجر به بی توجهی دولت و فراموشی این مناطق شده است. مقایسه در آمار بودجه های اختصاصی ملی و بین المللی در مورد بامیان، نشان میدهد که در مقایسه با بسیاری از ولایات دیگر، بخصوص مناطق نا امن کشور، هیچ گونه تناسبی میان نیازهای مناطق مرکزی به صورت عام و بامیان به صورت خاص با این بودجه ها و امکانات در نظر گرفته نشده و اکثریت قریب به اتفاق وعده های کذای مقامات دولتی بخصوص شخص رییس جمهور، صرف گرفتن رای مردم و فریفتن آنها بوده است.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

سمینار تجربه حقوق بشر در افغانستان ابتکاری برای ترویج ارزش های مدنی و حقوق بشر

2011-12-31T15:28:00.000+04:30

گزارش از: زمان رجبی

عکس ها از: یوسف وارسته

خانه فرهنگ افغانستان، به ادامه فعالیت های فرهنگی ومدنی خویش اولین سلسله سمینارهای تجربه حقوق بشر در افغانستان را با همکاری موسساتتحصیلات عالی ابن سینا، کاتب، غرجستان، موسسه فرهنگی در دری، روزنامه هشت صبح، موسسهجامعه باز و کمیسیونمستقل حقوق بشر افغانستان برگزار کرده است. این سلسله سمینارها در سه نشست که هرکدام به موضوعات مختلفی میپردازند ،برگزار می گردد. اولین نشست این سلسله سمینارهابا عنوان حقوق بشر در افغانستان در تالار موسسه تحصیلات عالی ابن سینا به روزپنجشنبه ،هشتم جدی برگزار شد. در این نشست داکتر غلام حید علامه و استاد علیرضاروحانی از موسسه تحصیلات عالی ابن سینا و سید علی حسینی استاد حقوق موسسه تحصیلاتعالی کاتب پیرامون جنبه های مختلف حقوق بشر اعم از تاریخچه، تیوری ها و وضعیت حقوقبشر در افغانستان صحبت نمودند.

استاد سید علی حسینی اولین سخنران این سمینار در مبحث خویشبا عنوان فلسفه حقوق بشر و تیوریهای آن حقوق بشر را از دیدگاه های نظریه پردازانمختلف بررسی نمودند و به طور خلاصه این موضوع را مطرح نمودند که امروزه حقوق بشربه عنوان مجموعه ای از حق های حقوقی در سطح بین المللی مطرح میشوند که دولتها تضمینکننده آن حقوق می باشند. این حقوق قواعد حداقلی هستند که برای زندگی شرافتمندانهبشر و حفظ کرامت انسانی می بایست رعایت شده و دولتها ضامن اجرای آنها باشند. هرچند افغانستان در راه رسیدن به دموکراسی و شکوفایی اولین سند حقوق بشری به نامقانون اساسی افغانستان را تهیه و تنظیم کرده است اما همچنان سطح آگاهی مردم و حتیدولت افغانستان نسبت به حقوق بشر در سطح بسیار پایینی قرار دارد. به همین لحاظ، دولتمرداننیازمند مطالعه دقیقتر تیوری های حقوق بشر جهت افزایش آگاهی خویش نسبت به اینموضوع هستند تا بتوانند آگاهی عامه مردم را در رابطه به موضوع حقوق بشر افزایشدهند.

در ادامه این نشست داکتر غلام حیدر علامه جایگاه حقوق بشردر افغانستان را بررسی نموده و اینکه قانون اساسی افغانستان با احترام به اعلامیهجهانی حقوق بشر تهیه و تنظیم شده است را بسیار حایز اهمیت دانستند. او معتقد استکه در فصل دوم قانون اساسی، تمامی حقوق مردم افغانستان اعم از منع تبعیض قومی،زبانی، سیاسی، جنسیتی، مذهبی و دینی، حق زندگی و حق آزادی تمامی اتباع، برابری هایحقوقی در مقابل قانون و آزادی اندیشه و مذهب به رسمیت شناخته شده اند. جرایم ضدبشری به عنوان یکی از جرایم غیر قابل بخشش در قانون اساسی افغانستان آمده و عدمداشتن این جرایم یکی از شرایط کاندیداتوری برای پست های مهم دولتی محسوب میشود.حتی ماده های 69 و 78 قانون اساسی به مجریان قانون اجازه پیگرد و مجازات ریاستجمهوری و وزاری کابینه را نیز داده است. او به طور کلی اینگونه نتیجه گیری میکندکه حقوق بشر در قانون اساسی افغانستان جایگاه بسیار بالایی داشته ولی مشکل اساسیعدم پیش بینی مکانیزم های پیگرد قانونی در صورت نقض حقوق بشر توسط اتباع است.نویسندگان قانون اساسی توانسته اند به خوبی حقوق بشر را در این قانون جای دهند اماهیچ مکانیزم یا شیوه مجازاتی را برایناقضان حقوق بشر پیش بینی نکرده و ننوشته اند.

در بخش پایانی این نشست استاد علیرضا روحانی ، مشاور ارشدکمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان درباره تاریخچه شکل گیری نهادهای حقوق بشری واعلامیه های حقوق بشری که تا اکنون تهیه و منتشر شده اند ، صحبت کرده و همچنان بهمعرفی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان پرداخت. به گفته او کمیسیون حقوق بشرافغانستان بعد از قطعنامه سال 1992 سازمان ملل که به "اصول پاریس" نیزمشهور است که در آن مکانیزمهای ملی حقوق بشری در آسیا بحث شده است، ایجاد شده و تااکنون به عنوان یک نهاد مستقل به فعالیت خویش ادامه میدهد. این کمیسیون از تمامیاصول و قواعد مندرج در اصول پاریس تبعیت میکند. وظایف اصلی این کمیسیون را در سهساحه میتوان خلاصه کرد: 1) آموزش و ترویج و نهادینه سازی حقوق بشر 2) نظارت از وضعیتحقوق بشر در سطح ملی و 3) تضمین کننده حقوق بشر در کشور از طریق وادار ساختن دولتبه اجرا و رعایت این حقوق.

خانه فرهنگ افغانستان هدف از برگزاری این سلسه نشست ها راترویج آگاهی و دانش حقوق بشر و ارزش های مدنی و دموکراسی را در بین مردم و به ویژه جوانان و دانشجویان و فعالان مدنیبصورت علمی و اکادمیک عنوان میکنند و از تمام نهاد های مدنی و فعالان حقوق بشرمیخواهند تا با استفاده از امکانات دست داشته شان برای نهادینه ساختن ارزش هایدموکراسی و جامعه مدنی مثل برگزاری این سلسه نشست ها از هیچگونه تلاش دریغ نورزند.این نهاد آمادگی همکاری همه جانبه خویش را برای تقویت فعالیت های فرهنگی و مدنی دربین نسل جوان اعلام مینماید.

دو نشست بعدی از این سلسله سمینارها در دو پنجشنبه دیگر 15 و 22 جدی سال روان درتالارهای موسسات تحصیلات عالی غرجستان و کاتب روی موضوعات چون جنسیت و حقوق بشر وآزادی بیان و حقوق بشر به ترتیب برگزار خواهد شد.

معدن حاجیگک، روزنه جدیدی برای تحول اقتصادی و اشتغال در افغانستان

2011-12-30T17:17:00.000+04:30

محمداسحاق فیاض

سرانجام پس از سال ها انتظار استخراج از معدن آهن حاجیگک را دو شرکت کانادایی و هندی برنده شدند و زمینه برای استخراج آهن از این معدن فراهم گردید.

حاجیگک بزرگترین معدن آهن در کشورما است که ذخایر آن را بیش ازدو ملیارد تن آهن برآورد کرده اند که ۱۶ کیلومتر طول و ۵۵۰ متر عمق دارد. براساس تخمین های اولیه، استخراج تمامی آهن موجود در این معدن، به ۱۸۰ سال زمان نیاز دارد و یکی از بزرگترین معادن آهن افغانستان به شمار می رود و با توجه با استخراج بسیاری از معادن شاید این معدن بزرگ ترین معدن آهن جهان نیز به شمار برود که تا کنون دست نخورده باقی مانده و استخراج نگردیده است. اما اکنون وزارت معادن افغانستان اعلام کرده که کارهای مقدماتی استخراج از معدن بزرگ آهن حاجیگک، در بامیان تا دو ماه دیگر آغاز خواهد شد.
در طول ده سال گذشته شرکت های مختلف خارجی آمادگی خود را برای استخراج معدن آهن حاجیگک اعلام کرده بودند، براساس گزارش وزارت معادن افغانستان طی کمتر از دوسال گذشته ۲۱ شرکت خارجی از کشورهای مختلف آمادگی خود را برای استخراج معدن آهن حاجیگک اعلام کرده بودند که در خواست آنها به مزاییده گذاشته شد تا در یک رقابت آزاد بتوانند امتیاز استخراج آهن این معدن را بدست آورند.

براساس شرایطی که این وزارت برای مزاییده تعیین کرده بود، در دور اول مزاییده که در ۱۶ سنبله سال جاری برگزار گردید، از ۲۱ شرکت ۶ شرکت پیشتاز شناخته شدند و بقیه شرکت ها همه از چرخه رقابت حذف شدند. شش شرکتی که پیشنهاد نهایی خود را ارائه کرده بودند، شامل دو شرکت هندی، یک شرکت آمریکایی یک شرکت کانادایی و دو شرکت ایرانی می گردید. سرانجام پس از یک ماه و نیم بررسی و تحقیقی که وزارت معادن در مرد پیشنهادهای شش شرکت یادشده انجام دادند، وزارت معادن افغانستان خبرداد که شرکت های هندی و کانادایی برنده مزاییده استخراج معدن آهن حاجیگک شده اند این شرکت ها عبارتند از: یک کنسرسیوم هندی که شامل شرکت های “سایل” و” آفیس کو” می شود وشرکت” کیلو گولد منس” کانادایی هستند.

برای خواندن کامل این نوشته اینجا کلیک کنید.

سیمینار علمی تجربه حقوق بشر در افغانستان

2011-12-27T15:10:00.000+04:30

خانه فرهنگ افغانستان برگزار میکند:

سیمینارعلمی" حقوق بشر در افغانستان"

حضور همه شما نهاد های ملی و بین المللی ، نهاد های مدنیو فرهنگی ، فعالان حقوق بشر، رسانه ها و فرهنگیان و دانشجویان و بلاگ نویسان ارجمند را گرامیمیداریم.

با سخنرانی

داکتر غلام حیدر علامه

استاد سید علی حسینی

استاد علیرضا روحانی

پنجشنبه 8جدی- 1390، ساعت 1 الی 3 عصر

تالار موسسۀ تحصیلات عالی ابن سینا ، روبروی مسجد عمرجان قندهاری، پل سرخ

یادی از آبی میرزا یا گل صد برگ مالستان

2011-12-24T17:22:00.001+04:30

کاوه غرجی

برای نوشتن یک متن درست وتحقیقی درمورد موسیقی محلی ویک هنرمند صاحب سبک ،شناختن نظریه های موسیقی وادبیات انتقادی ، تاریخ موسیقی محلی ومحیط اجتماعی که موسیقی درآن خلق شده است خیلی ضروری است. امامتاسفانه من نه آگاهی کافی ازهنرموسیقی دارم ونه ازتاریخ موسیقی محلی هزاره گی تا بتوانم انطورکه شایسته وبایسته این هنرمند شیرین صدا که صدایش تنها صدای دنبوره وسرود نیست،بلکه طنین کوچ و زندگی ، شادی وسرافرازی ، درد و رنج وجدایی است چیزی بنویسم.

من به موسیقی محلی علاقه دارم اما به خاطرمهاجرت های پی درپی و دلایلی دیگری تا سال 2006 به جزشنیدن اسم آبی میرزا یا “دل آرام”و شنیدن اهنگ های چندی ازسرورسرخوش و داود سرخوش -موسیقی هزاره گی نشنیده بودم. اما کلکسیون بزرگی ازآهنگ های محلی روسیه وقزاقستان دارم که با زندگی واقعی این مردم ارتباط مستقیمی دارد.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

اسطوره ی حذف و سانسور

2011-12-18T23:30:00.000+04:30

سوگنامه ای برای مرگ گیلگمش در فضای مجازی بلاکفا در سیطره ی جمهوری اسلامی ایران

روی دو ساق لبان مرتعش آب
بوسه زن و بیقرار و تشنه و تبدار
ناگه درهم خزید راضی و سرمست
جسم من و روح چشمه سار گنه کار (فروغ فرخزاد)

درود به روح فرزانگانی ایرانی؛ فروغ فرخزاد، صادق هدایت، احمد شاملو، سهراب سپهری و… که پس از مرگ، چهره های سیاسی شدند؛ به تعبیر سهراب سیاست برای آنان همان باربرهای سبک و خالی می نمود. اما فضای هراس انگیز نظام که از خالی گی درون اش می هراسد؛ همه چیز را سیاسی کرده است. این سیاسی شدن همه چیز برای این است که نظام از خانه های خالی خویش می ترسد و با هرچه، طوری نگاه می کند که گویا برای نظام افشاگر و براندازنده، تمام می شود.

ایران، سهم بزرگ در فرهنگ بشری دارد؛ سهمی که تاثیرش بر اسطوره، ادیان و فرهنگ ملل مشهود است. آزادی ادیان در ایران باستان به دو هزار و سه صد سال پیش از میلاد، در دوره ی امپراتوری هخامنشیان برمی گردد. این بینش های بزرگ و جهان بینی های ادیان شمول و انسان شمول؛ طرح ایران را به عنوان معرفت در تفکر ملل به وجود آورد که امروز نظام جمهوری اسلامی بی هیچ تاملی، این طرح بزرگ را به مصرف می رساند. اگر آن پیشینه ی انسانی و فرهنگی طرح بزرگ ایرانی نبود؛ این نظام برای جهانیان معادل القاعده و طالبان در افغانستان بود. اما جهانیان پیشداوری معرفتی که از ایران دارند؛ این پیشداوری بر این نظام سایه می اندازد. یعنی ایران، ظرف زیبایی است با مظروفی که با آن ظرف ارتباطی ندارد.

میشل فوکو اگر زنده می بود آیا هنوز هم تحت تاثیر این رژیم قرار می گرفت یا برداشت اش را در باره ی این رژیم عوض می کرد! کاش فوکو زنده می بود و می دید که بی تامل برداشت قهرمان، از این رژیم داشته و این رژیم به فرهنگ و کهن نمونه های انسانی ایران باستان ارتباط ندارد بلکه دارد معرفت تاریخیی که ایران در تفکر بشر داشت؛ آن را می بلعد.

برای خواندن ادامه نوشته اینجا کلیک کنید.

بامیان یکی ازمناسبترین مکانها برای ورزش سکی درافغانستان

2011-12-18T08:57:00.002+04:30

بامیان در فصل زمستان نیز جاذبه های جلب سیاحین خارجی و داخلی را داشته و کوه پایه های همیشه پربرف بابا مکان مناسب ازسوی اسکی بازان، برای این ورزش و سرگرمی شناخته شده است.

جزئیات بیشتر در این باره را دراینجا بخوانید.

براستی چرا؟!!

2011-12-15T20:03:00.000+04:30

تاریخ دوباره ورق خورد و دگربار مظلومیت اقلیتها را همچون گذشته دردبارشان بازگو کرد.پاسداران حاکمیت استبدادی شیوه ای جدید را در تطبیق تبعیض و بی عدالتی پیش گرفته اند؛و هر روز بیش از پیش ،اقلیتهای مظلوم وبی پناه این مرز وبوم ،درد توهین وتحقیر وقتل عام را با تمام وجود ،بیشتر و نزدیکتر لمس میکنند.بی رحمی وقساوتی مرموز به اوج رسیده است وبازار کنیزی وغلامی مدرن گرم است.تخریب ،تمسخر،نسل کشی و انکار هویت وموجودیت اقلیتها کثرت یافته وشخصیتهای سیاسی واجتماعی آنان مترود ومنزول اند،چه رسد به زنان ،دختران وکودکان معصوم که طور عمده وپرچون قربانی میشوند و فریاد رسی ندارند چراکه سیاست مبتذل سیاست بازان دغل ومنفعت طلب چنین اقتضا میکند.سیاست قتل وتجاوز وبردگی!

سیر وتفحص در اوراق تاریخ خونبار افغانستان شیوه دیکتاتوری استبدادی فردی وخاندانی را به اثبات میرساند؛چه در دوران نظام شاهی(قتل عام بیش از 62% نفوس هزاره توسط عبدالرحمن مستبد وخونخوار،سیاست قتل و کشتار دسته جمعی وانفرادی و ایجاد فضای رعب و بربریت توسط نادرشاه وپس از وی دورۀ اختناق و وحشت مشهور محمد هاشم خانی) ،چه پس از استقرار اولین دولت جمهوری تا حال که هنوز هم شاهد تکرار و اعمال سیاست قتل ،غارت ،نسل کشی،ایجاد رعب ووحشت و ترور شخصیتهای اجتماعی ،فرهنگی وسیاسی اقوام بویژه اقوام بظاهر اقلیت ومظلوم افغانستان میباشیم؛سیاست ترویج فقر ،بیکاری،وحشت وناامنی که تأمین کننده منافع بلی گویان وتاجران سیاسی است.ونتیجه ای جز ناتوانی دولت کنونی ندارد آنگونه که دلخواه دیگران است.

دولتی که پشتوانه مردمی ندارد واز هر گونه دغدغه فکری در راستای دولتداری شایسته، فارغ و آزاد است؛طالبان متنوع وروز افزون ،راه را بر مردم بی دفاع بسته واز اعمال هر گونه ظلم وبی حرمتی به آنان ابا ندارند.

آیا ایجاد رعب و وحشت ،نسل کشی اقلیتی خاص ،قتل عامهای دسته جمعی همچون کشتار اخیر کودکان وزنان بی دفاع،سیاستی نیست که مراد حکام مستبد وخوتخوار پیشین بوده است؟ و ما پس از قرنها شاهد تکرار دوباره آن هستیم؟

اگر نیست چرا مدافعان حقوق بشری ومروجان دموکراسی وآزادی دم فروبسته اند؟چرا دولت منتخب مردم هیچ تحرکی نشان نمیدهد ،مگر بی اهمیت جلوه دادن کشتار بیرحمانه صدها شهروند مظلوم و بی دفاع نشانگر صحه گذاشتن بر چنین اعمالی نیست؟

آیا خواسته دولتمردان ناتوان ما ،قتل عام زنان و کودکان محروم این مرز وبوم است که جانیان دغل چنین اعمالی را "برادر" خطاب نموده وکمر همت بر مصالحه با آنان بسته است؟

آیا در قبال چنین اعمال وحشیانه ،محافظه کاری اهانت آمیز دولتمردان نسبت به مردم زجر دیده افغانستان خونین سینه شایسته است؟ برای ممانعت از نسل کشی وکشتار زنان وکودکان بی دفاع هیچ راهی وجود ندارد بجز سکوتی مرگبار ورقت انگیز؟

چرا نباید دولت در کنار ملتی واحد ویکپارچه قرار بگیرد ودر شکوفایی ارزشهای ملی نکوشد تا بر قربانی شدن بیش از پیش اقوام رنجدیده این سرزمین خاتمه بخشد؟

این سؤالی است که در ذهن فرد فرد جامعه به معمایی لا ینحل مبدل شده است.براستی چرا؟!!!

"سیمای هزاره"

هفته حقوق بشر- رسانه ها و آزادی بیان- روز شنبه، دهم دسمبر2011

2011-12-12T22:20:00.000+04:30

روز شنبه دهم دسمبر، مصادف با روز جهانی حقوق بشر، هفته حقوق بشر – رسانه ها و آزادی بیان، از سوی موسسه جامعه باز، سفارت فرانسه و انستیتوت فرانسه در افغانستان به همکاری اداره همکاری های انکشافی سوئیس، کاشانه نویسنده گان، دفتر سازمان ملل، روزنامه هشت صبح، بنیاد آرمان شهر و سازمان بین المللی حمایت از رسانه ها، افتتاح شد.

در این مراسم آقای اولاویه هانوره به نماینده گی از سفارت فرانسه، از حضور میهمانان، ابراز خشنودی کرد و گفت، سفارت و انستیتوت فرانسه، خوشحال هستند که میزبان، برنامه هفته حقوق بشر – رسانه ها و آزادی بیان هستند.

پس از صحبت های آقای هانوره، ویدئویی کوتاه از فعالیت های رسانه ای که کار خبرنگاران را در شرایط دشوار، نشان می داد به نمایش گذاشته شد و پس از آن خانم زهرا مبتکر، رئیسس سازمان جامعه باز در پیوند با هفته حقوق بشر، صحبت کرد.

خانم زهرا مبتکر، گفت: سازمان جامعه باز هر سال، اقدام به برگزاری هفته حقوق بشر با موضوعات گوناگون، می کند و امسال بنا به دو دلیل، تصمیم گرفته اند تا با موضوع رسانه ها و آزادی بیان، این هفته را برگزار کنند. اولین دلیل این است که هر سال در بزرگداشت از روز جهانی حقوق بشر، برنامه های مختلفی در سرتاسر افغانستان، برگزار می شود؛ اما رسانه ها و خبرنگاران به بخشی از قربانیان حقوق بشر پیوسته اند؛ اما به این مساله پرداخته نشده است.

و دلیل دیگر این است که نقش رسانه ها در پوشش خبری رویدادهای حقوق بشری، به نقشی کمرنگ مبدل شده است و ما تصمیم گرفتیم تا با وارد کردن و درگیر ساختن خبرنگاران با روز جهانی حقوق بشر، گام هایی در به پوشش خبری مسائل حقوق بشری برداریم.

خانم مبتکر، اولین رسانه آنلاین حقوق بشری را افتتاح و بخش های مختلف این رسانه را معرفی کردندکه خانم مبتکر نشان دادند که ویب سایت، شامل بخش هایی ویژۀ، گزارش های مولتی مدیا، آرشیف عکس و صدا و هم چنین قسمت هایی مختص به زنان- کودکان- قربانیان جنگ- مهاجران و... است و همچنین لینک بسیاری از نهادها و رسانه های حقوق بشری داخلی و خارجی، در این رسانه، گنجانده شده است که تمامی خبرنگاران و علاقه مندان می توانند با ارائه اسناد موثق و رعایت قانون رسانه هاو احترام به ارزش هایی چون آزادی بیان، گزارش ها و اسناد حقوق بشری را به این ویب سایت، ارسال نمایند.

همچنین خانم مبتکر، از دوره آموزشی روزنامه نگاری ویژه بانوان و عکاسی خبری به مدت یک هفته در همزمانی با هفته حقوق بشر – رسانه ها و آزادی بیان، درانستیتوت فرانسه، خبر دادند.

پس از صحبت های خانم مبتکر، آقای صدیق الله توحیدی، دیده بان رسانه ها در افغانستان، پیرامون وضعیت آزادی بیان، به ایراد سخنرانی، پرداختند. آقای توحیدی با اشاره به خبرنگاران قربانی در طی ده سال اخیر، گفتند: در بسیاری موارد، منصوبین حکومتی، عامل تهدید و فشار بر رسانه ها هستند.

آقای توحیدی، چالش های امنتیتی، حقوقی، مالی و عدم درک لازم از کار رسانه ای را از عواملی یاد کرد که به عنوان اساسی ترین مشکلات، در راه آزادی بیان، قلمداد می شوند.

آقای فهیم دشتی، مدیر مسئول هفته نامه کابل نیز، در رابطه با نقش رسانه ها در ترویج ارزش های حقوق بشری صحبت کردند، با باور آقای دشتی، کارهای حقوق بشری رسانه ها، بیشتر جنبه پروژه ای دارد و در غیر آن، رسانه ها علاقه مندی به پوشش رویدادهای حقوق بشری ندارند؛ زیرا دست اندرکاران رسانه ها و خبرنگاران، خود باور به حقوق بشر، ندارند و تنها زمانی می توان، انتظار پرداختن به موضوعات حقوق بشری توسط رسانه ها را داشت که باورسازی در کارکنان رسانه ها، به وجود بیاید.

آقای نجیب شریفی نیز در ارتباط با سازمان بین المللی حمایت از رسانه ها، صحبت کرد و یادآور شدند که در برنامه هفته حقوق بشر- رسانه ها و آزادی بیان، این سازمان، دو اسلاید تصویری در خصوص خبرنگاران قربانی و همچنین یک فیلم در ارتباط با زندگی اجمل نقش بندی، مترجم و خبرنگار کشته شده افغان را به نمایش خواهند گذاشت.

پس از پایان صحبت ها، اولین نمایشگاه عکس ویژه کارهای رسانه ای، افتتاح شد.

بیانیه مشترك دانشجویان افغانستانی در ایران

2011-12-10T18:45:00.000+04:30

بیانیه مشترك دانشجویان افغانستانی در ایران
در محکومیت کشتار ناجوانمردانه عزاداران حسینی در روز عاشورا در کابل، مزار شریف وقندهار

سلام بر حسین (ع) و شهدای قهرمان کربلا

به راستی که نام حسین(ع) و یاد آن حماسه جاودانه که در کربلا خلق کرد نه تنها با گذشت زمان به دست فراموشی سپرده نشد، بلکه هر روز که می¬گذرد حقانیت وی آشکارتر و ذلت و شقاوت دشمنانش مسجل تر از قبل می¬گردد.
در روزگار حساسی که افغانستان عزیز در آن به سر می برد و اتحاد و یکپارچگی از حیاتی¬ترین دغدغه¬های دلسوزان این مرز و بوم به شمار می¬رود و در شرایطی که اشاعه فرهنگ و مرام عاشورایی و حسینی در بین اقشار مختلف می¬تواند روح نجات بخشی در کالبد بیجان و خسته کشور بدمد؛ دشمنان ملت و استقلال افغانستان دست به جنایتی هولناک زده و طی اقدامی ناجوانمردانه عاشقان و عزاداران سرور و سالار شهیدان را در روز عاشورا و در هنگام برگزاری مراسم اتحادبخش و پرفیض عزاداری در شهرهای کابل، مزار شریف وقندهار هدف حملات تروریستی و کوردلانه خود قرار دادند.
ما دانشجویان افغانستانی در ایران ضمن عرض تسلیت به ملت غیور افغانستان و اعلام مراتب انزجار از جنایت خونین عاشورای 90 و عوامل جنایتکار آن، این واقعه را به شدت محکوم نموده مراتب ذیل را در همین ارتباط قابل اشاره میدانیم:
1- بر همه گان روشن است که عاملان این جنایت، دشمنان دین مبین اسلام، ملت افغانستان ومخالف ایجاد صلح پایدار وسربلندی افغانستان عزیز می باشند، واین اقدام نه تنها از جایگاه رفیع نهضت عاشورا در نزد مردم افغانستان ذره¬ای نکاسته بلکه بر حقانیت و اهمیت پایبندی به آموزه¬های آسمانی حسین (ع) و یارانش صحه گذاشت.
2- این اقدام بر خلاف خیال خام و ساده¬لوحانه عاملان آن نه تنها باعث ایجاد شکاف و اختلافات مذهبی در کشور عزیزمان نخواهد شد بلکه با هویدا کردن چهره واقعی و نیت پلید جنایتکاران و حامیان آنها خرد دشمن شناسی مردم را تقویت کرده و ملت شریف افغانستان را بر علیه آنها متحد خواهد ساخت.
3- کشور پاکستان با باز گذاشتن دست گروه¬های اخلال¬گر در امور افغانستان و عدم اعمال محدودیت بر آنها نه تنها که پایبندی خود را به حسن همجواری و پیمان های بین¬المللی زیر سئوال برده بلکه روابط عمیق تاریخی دو ملت را تحت¬الشعاع مصالح و بازیهای سیاسی کوتاه مدت نموده است. این نکته در بلند زمان به سود هیچ یک از دو کشور دوست و برادر نخواهد بود.
4- حکومت افغانستان نیز در برخورد با این گروههای دهشت افکن و محدود و کنترل کردن عملیاتهای آنها در داخل افغانستان و همچنین اعمال فشار بر حامیان و تمویل کنندگان این گروهها ناتوان بوده و باید این نکته را در نظر داشته باشد که ملت افغانستان در کنار تحمل زیادی که از خود نشان می¬دهند در قبال برخی کوتاهی¬ها بسیار سخت¬گیرانه برخورد خواهند کرد.
5- برای بستگان و خانواده های محترم شهدا از خداوند متعال صبر جزیل مسئلت نموده، جامعه دانشجویان افغانستانی در ایران را درغم خود شریک بدانند.

با آرزوی افغانستانی آباد، آزاد و سربلند
دانشجویان افغانستانی در ایران
قوس 1390
منبع: www.m-fada.org

شکایت نامه فرهنگیان و فعالین مدنی ولایت بامیان

2011-12-05T09:11:00.000+04:30

به نام خدا

شکایت نامه فرهنگیان و فعالین مدنی ولایت بامیان

به ریاست محترم اداره مستقل ارگانهای محلی ج.ا.ا !

چنانچه میدانید که مردم بامیان به عنوان مردم صلح دوست و مدنیت خواه در ده سال اخیر نسبت به سایر ولایات کشور پیشگام بوده و درعرصه تحکیم وحدت ملی و حمایت از قانون کشور از هیچگونه تلاشی دریغ نورزیده است که شما به عنوان مقام مسئول در جریان هستید، حاکمیت اولین والی زن، محو مبارزه با مواد مخدر، اشتراک در لحظات نخستین پروسه دایاگ و دی دی آر و اخیراً آغاز اولین مرحله و نخستین گام در عرصه انتقال مسئولیت از معدود تلاشهای است که میتوان عنوان مشت نمونه خروار بدان اشارتی داشته و قابل تذکر بدانیم که هیچ بامیانی سد راه حاکمیت قانون، تحقق دموکراسی وحکومت عادلانه نشده است.

و از سوی دیگر ماده ششم قانون اساسی کشور، دولت و مکلفیت آنرا اینگونه صراحت بخشیده است:

" دولت به ایجاد یک جامعه مرفه و مترقی براساس عدالت اجتماعی، حفظ کرامت انسانی، حمایت حقوق بشرو............مکلف می باشد.

با این اوصاف قابل ذکراست که به تاریخ 10/9/1390 نبی نام که باشندۀ ملاغلام و قبلاً باشنده یکی از مغاره های بامیان است به عنوان شهروندبامیانی و یکی از کراچی وانان شهر بامیان فعالیت داشته و کمایی روزی می نموده است از سوی پدر، بادیگارد ودریور معاون ولایت بامیان که در حقیقت برادر معاون می باشد وبا حضور داشت ودستور شخص معاون ونیز مداخله یکتن دیگر از افراد پولیس در حمایت از تیم معاون والی بامیان توسط قنداق تفنگ و مشت لگد مورد لت و کوب و اذیت و آزار قرارگرفته است. در نحوه این ستم شواهد عینی ومدارک دیگری ازاین قبیل موجود می باشد که حاکی از مظلومیت این شهروند بامیان بوده و اعمال ظالمانه منسوبین مقام معاونیت ولایت بامیان در مغایرت با مواد مندرج 22، 24، 26، 27 و 56 قانون اساسی کشور را به اثبات میرساند.

و اما آنچه که مایه نگرانی ما امضاء کننده گان این ورق به عنوان شکایت شده است، این است که زمامداری و انتساب کسانی که احترام به قانون نداشته و خویشتن را بالاتر از حکومت قانون باور نموده اندبه عنوان مجریان قانون دراین ولایت که موجب هر گونه اخلال در نظم عامه پنداشته شده و بی ثباتی حاکمیت قانون را بر ما آشکار و محرز می سازد ودر ضمن هیچگونه مفیدیت در راه تحکیم و ثبات قانون ندارد وما به عنوان شهر وندان بی دفاع هر لحظه بیم جان خویش داریم.

لذا طی همایش آرام و مسالمت آمیز در روز های جمعه و شنبه مورخ 11و12 قوس 1390 دست یازیدن به هر گونه زور آوری و اقدامات خود سرانه در جهت آزار شهروندان از سوی متخلفان قانون رامحکوم نموده و از شما ودیگر مقامات مربوط توسل جسته ایم تا باعزل و مجازات عاملین ازین دست ،مطابق احکام قانون مارا کمک نموده و دستان ستم را از ما کوتاه سازید تا باشد که در پرتو تصریحات احکام قانون به زندگی شهروندی خویش ادامه داده و چونان رعیت آرام و مسالمت خواه دولت را در اجرآت آینده امداد رسانیم.

در اخیر پیشاپیش از همکاریهای دلسوزانه شما سپاسگزاری نموده وتوفیقات مزید در اجرای تصریحات قانون و ثبات آن از خداوند دادگر برای تان تمنا می نماییم.

با احترام ودرود بر آنانیکه طریق هدایت پیش گرفته اند!

فرهنگیان وفعالین مدنی بامیان

12/9/1390

کاپی به:

1. معاونت دوم ریاست جمهوری دولت ج.ا.ا.

2. کمیسیون مستقل حقوق بشر

3. دفتر سازمان ملل متحد (UNAMA)

4. ولایت بامیان

5. شورای ولایتی بامیان

6. کمیسیون سمع شکایات پارلمان کشور

7. کمیسیون سمع شکایات سنا (مشرانو جرگه)

8. دفتر حمایه از سکتور عدلی وقضای مقیم بامیان (JSSP)

9. پولیس اتحادیه اروپا مقیم بامیان(European Union Police, Afghanistan)

کارگاه تخصصی چهار روزه ژورنالیسم در دانشگاه ابن سینا

2011-11-30T15:55:00.001+04:30

پارادوکس آزادی زن ازمصرتا افغانستان

2011-11-23T13:49:00.000+04:30

نویسنده: کاوه غرجی

دختر مصری، برهنه می‌شوم تا باشم - دختران افغانستان درزیرچادری مخفی اند تا زنده بمانند!

علیا ماجده المهدی دختردانشجوی رشته علوم ارتباطات دانشگاه قاهره با قراردادن عکس های لخت خود دروبلاگ شخصی اش دراین چند روزگذشته سروصداهای زیادی رادرکشورهای مختلف برانگیخت.

اوانگیزه این اقدام اش رامبارزه باسانسورودفاع ازآزادی بیان واعتراض به نفوذ بنیادگرایان و فشارآنها برزنان به خاطرحجاب بیان نموده است.

دوستی بلاگ این خانم مصری راشب گذشته برایم فرستاد وامروزتعدادی ازآشنایانی که درکنارم بودند، با دیدن تصویراین خانم جوان به راحتی وساده گی تمام قضاوت کردند که بدون شک این دخترازیک خانواده بی غیرت است واگرپدروبرادری داردبایدهرچی زودترسراش را باچاقو ببرد...

دریک جمع بندی کلی کسانی که درنکوهش اقدام این جوان مصری تاکنون قلم زده اند را می توان به چند دسته زیرتقسیم بندی کرد.

الف: گروهی اقدام این دخترجوان مصری را یک اقدام افراطگرایانه وغیرمسوولانه می داند که هیچ سودی به نفع جنبش دمکراسی خواهی ندارد وباعث رشد اسلام گرایان می گردد.

ب: عده ای این اقدام را توهین به احساسات وباورها وعقاید مردم دانسته که باعث ترس لایه های محافظه کارجامعه مصرازجنبش اصلاحات می گردد.

ج: عده ای می گویند که انتشارعکس های لخت چی ربطی به آزادی خواهی و.... دارد.

د: عده ای این اقدام را به سیاست های - به اصطلاح – اسلام ستیزانه انگلیس وامریکا ربط داده و نوشته اند که این کشورها می خواهند انقلاب اسلامی مصری ها را منحرف کند واین باربه شکل دیگری به اسلام و مسلمانان توهین نمایند.

ه: عده ای دیگری پا را ازاین هم فراترگذاشته وخواهان اجرای شریعت اسلامی وسنگساراین دختر جوان مصری شده اند و دلیل آن را هم تشویق مردم به فسق و فجوروتوهین به ادیان ذکرکرده اند.

اقدام این دخترجوان مصری درست چند روزبعد ازآن صورت می گیرد که حزب "سلفی نور" یکی از کاندیدان زن این حزب را معرفی نمود ودرپوسترانتخاباتی اوعکس یک گل را قرار داد و درپوستر دومی عکس گل را حذف کردند وعکس همسراین نامزد انتخاباتی را قراردادند.

باانتشاراین پوسترانتخاباتی هیچ واکنشی ازسوی محافل مدنی ودمکراسی خواه درمصروکشورهای دیگرنشان داده نشد. این اقدام حزب "سلفی نور" درمصروسکوت محافل مدنی دراین مورد را می توان اززاویه های مختلف دید.

- می توان سکوت محافل سکولار و اصلاح طلب را ترس ازنیروهای بنیاد گرای اخوان المسلیمن دانست .

- می توان دلیل آن را احترام به عقاید وباورهای این حزب واعضای آن دانست و می توان آن را عادی شدن نقض حقوق زن و بی احترامی به زنان درکشورهای اسلامی قلمداد کرد.

شنیدن اخبارشرکت نکردن زنان درانتخابات ونداشتن حق رای و حق رانندگی و حق طلاق وهمچنان سنگسار وبه بد دادن زنان درکشورهای اسلامی برای اکثرمردم جهان عادی شده است. به خاطرعادی شدن بی احترامی به حقوق زنان است؛ که این اقدام حزب "نور" درهیچ نشریه ای انعکاس نکرد. استفاده ابزاری اززنان درانتخابات چیزتازه ای نیست و ما هم همین مشکل را درافغانستان داریم.

از این که بگذریم، سوال اینجاست؛ زنی که نمی تواند حتی عکس اش را درپوستر تبلیغاتی اش انتشار دهد، وقتی نماینده مجلس شود، چگونه می تواند درکنارمردان به مشکلات موکلینش رسیده گی نماید؟

استدلال های که در بالابه آن اشاره کرده ام هم قابل درنگ است. چگونه می توان قبول کرد که یک حزبی با استفاده ابزاری از یک زن در پوسترانتخاباتی اش عکس شوهر اش را قرارمی دهد و یا اکثر احزاب اسلامی در کوشش اند قوانینی را به تصویب برسانند که به مردان حق می دهدهمسران متعدد داشته باشند ویا سنگسار و قطع دست و پا و ... را قانونی نمایند.

این مسایل ازنظر بسیاری ها اصلا قابل توجه وافراطی گرایانه تلقی نمی شود و تازه ازهمه مردم هم می خواهند که به این خواسته ها احترام بگذارند ولی انتشارچندعکس لخت توسط یک دختراین همه شروشور را به پا می کند و افراطی گرایانه تلقی می شود.

چراپایه های این دین به نظرمدافعان آن اینقدرسست است که با انتشارچندعکس لخت یک دختر جوان مصری می لرزد و فغان آنها از ایران تا مصر وامریکا را پرمی کند؟

چرامسلمانان باید هراقدامی را توهین به دین تلقی کنند وباتوجه به این که این دخترمصری به صورت روشن می گوید که به دین اعتقاد ندارد ، چرا پذیرش حق انتخاب دین و فکر و راه و روش برای اکثر مسلمانان اینقدر دشوار است؟

چگونه می توان مردی رابا غیرت نامید که درهمه پرسی و یا تصویب قانونی شرکت کند که به شوهر خواهرش اجازه دهد سه زن دیگر بگیرد و یا خواهرش را از مکتب رفتن منع کند و یا ...و در فردای پیروزی یک انقلاب خونین همین مساله را شعار بدهد؟

چرا باید هر انقلاب اسلامی بلای جان آزادی های زنان گردد؟

شاخصه های قضاوت ما،درمورد این دختر ازکجا نشات می گیرد؟

چگونه ما می توانیم مبنای قضاوت خود را بر اساس دین و فرهنگ و سنت ها بگذاریم، وقتی خود این دختر علیه همین مسایل شوریده است؟

چرا این مردانی که رگ های غیرت شان با دیدن تصویر لخت یک دختردرانترنت می پندد ازتصور لخت شدن یک دخترنابالغ افغانستانی، ایرانی، عربی و ...که هرروز دررسانه ها درمورد ان میخوانیم ،دربستر شادی های پشم الودی چون محسنی و ...عریان می شوند تا شهوت حیوانی و مریض گونه آنها را ارضا کند، لحظه به فکر فرو نمی روند؟

علیا خود درجواب مخالفان اش دروبلاگ اش می نویسد:

«نخست درباره زنانی که در آغاز دهه ۷۰ میلادی در دانشکده هنرهای زیبا به عنوان مدل در برابر نقاشان مرد لخت می‌شدند، قضاوت کنید و کتاب‌های هنری را پنهان کرده، مجسمه‌های برهنه را بشکنید، سپس در برابر آینه لخت شوید و بدن‌های خود را که با دید تحقیرآمیز به آن‌ها نگاه می‌کنید به آتش بکشید تا پیش از فرستادن اهانت‌هایی با مضمون تبعیض جنسی به من و نفی حق آزادی بیان من، برای همیشه از عقده‌های جنسی خود رها شوید.»

برهنگی را می توان نمادی از حاکمیت انسان بر تن اش دانست و درجایگاه سموبلیگش دما سنج دمکراسی و ازادی و نبودن سانسوردر یک کشور تعبیرکرد. ازادی و دمکراسی ای که محمد بو عزیزی با اتش زدن خویش در تونس و علیا با عریان نمودن بدن خود در مقابل تکفیر هزاران انسان تحقیر شده که حقارت خود رادر پشت دین و سنت ها پنهان می کنند و و از دیدن تصویر تحقیر شده خویش در ایینه می شرمند ارزومند آن است.

امادرافغانستان چی می گذرد؟ دو هفته قبل خبرسنگسار ویا تیرباران شدن مادرودختری را درولایت غزنی شنیدم. مادرو دختری که شوهر و بچه هایش را در سگ جنگی های سالهای گذشته از دست داده و به خاطر پیدا کردن لقمه نانی مجبور به کارهای مختلفی بودند. بگذریم ازاینکه دراین چهارانتخاباتی که درده سال گذشته برگزارشده ونیم ازرای دهندگان را زنان تشکیل می دادند، هیچ زنی نتوانسته به اندازه یک مردی درهمان ولایت رای کسب نماید و دلایل آن هم برای همه روشن است. اخبار مبادله کردن زنان با خر و فروش زنان، بریدن بینی و گوش و اتش زدن زنان و خشونت علیه انها در افغانستان مقام اول را در تمام جهان دارد.

دراعتراضات، شورش ها وانقلاب های که دراین چند ماه اخیردرکشورهای عربی به وقوع پیوست، احزاب مختلف اسلامی کوشش نمودند ازوضعیت سوء استفاده نموده و افکار قرون وسطایی خود را حاکم نمایند و تا جایی موفق هم بوده اند.

- تونس می خواهد قانون اساسی جدیدی تدوین کند که بر خواسته ازقانون شریعت اسلامی باشد ومصرهم همین مطلب را بارها اعلام نموده است

- درلیبی دراولین روزپیروزی انقلاب خونین که مملو ازجنایات ضد بشری و با حمایت کشورهای دیگر صورت گرفت، شورای انقلابی اعلام نمود که چند همسری را به رسمیت خواهد شناخت و قوانین شریعت اسلامی را حاکم خواهد کرد. این می تواند زنگ خطر جدی برای زنان در این کشور باشد و بدون شک زنان اولین قربانیان تحولات اخیردرکشورهای عربی خواهد بود.

قرارگزارش بی بی سی وآمارها وعکس های منتشر شده دررسانه های مختلف دراین چند ماه اخیر نشان می دهد که تعداد زنانی محجب با روسری و چادردرمصر رو به افزایش بوده و گرایش به سکولاریسم درجامعه مصر که ازاوایل قرن بیستم تا نیمه دهه 1970 پیوسته رو به افزایش بوده هر روزکمتر می شود و با سقوط حسنی مبارک گروه های بزرگی ازبنیاد گرایان وهابی و سلفی ازعربستان با امکانات و پول بیشمار به مصرآمده اند.

درزیرخواندن مصاحبه علیاماجده المهدی دختر مصری را که با "سی ان ان" داشت به شما پیشنهاد می کنم:

اشاره: عکس های نشرشده این دخترعکس های "پارنو" نیست بلکه به شیوه ای عکس های آن عکاس مشهورامریکایی - اسپنسر تانیک- است که علیه مسایل نژادی وجلب توجه مردم به خطر آب شدن یخ های قطب و ...کارمی کند و تا هنوزسه فلم درمورد کارهایش ساخته شده است.

گفت ‌و‌گو با علیا ماجده المهدی: (برهنه می‌شوم تا باشم)

برگردان: نون- الف

وبلاگ‌ نویس مصری، علیا ماجده المهدی، این روز‌ها تبدیل به فردی شده که درخاورمیانه و درهر خانه ‌ای نامش به گوش می‌خورد. او هم اکنون یک جنجال جهانی رابرانگیخته است. دلیل این این جنجال عکس‌های برهنه ‌ای است که اوازخود درفضای مجازی منتشر کرده است. از این روتحت پوشش رسانه‌ ای گسترده قرار گرفته و خشم بسیاری را درمصربرانگیخته است.

این کاراوهمچنین لیبرال‌ها را نگران کرده تا مبادا پس ازانتخاب احتمالیهفته آینده، در این کشور برچشم‌ اندازسیاسی آن‌ها تاثیر بگذارد. علیا ماجده المهدی خودش را آتئیست می‌خواند. او پنج‌ماه گذشته را با دوست پسرش زندگی کرده که یک وبلاگ‌ نویس به نام کریم عامر است. کریم سال ۲۰۰۶ به دلیل انتقاد از اسلام و توهین به رئیس‌ جمهورسابق، حسنی مبارک، به چهارسال زندان محکوم شد.

(C N N) گفت‌و‌گوی اختصاصی با علیا ماجده المهدی انجام داده است که در زیر می توانید بخوانید.

سوال: به چه دلیل عکس برهنه ازخودت روی انترنت منتشرکردی و چرا درآن عکس جوراب ساق بلند زنانه مشکی و کفش‌های پاشنه بلند قرمز به پا داشتی؟

علیا ماجده المهدی: پس از اینکه عکسم از روی فیس‌ بوک حذف شد، یکی از دوستان مذکرم ازمن پرسید: آیا می‌توانم عکست راروی توییترمنتشر کنم یا نه؟ من پذیرفتم چرا که اززن بودن خود شرمنده نیستم، آن هم درجامعه ‌ای که زنان درآن چیزی نیستند جزابژه‌های جنسی که هرروز مورد آزارو اذیت مردانی قرار می‌ گیرند که هیچ چیز راجع به سکس واهمیت زن نمی ‌دانند. این عکس برای من نوعی "بیان بودن" است. من بدن انسان را بهترین فضای بازنمایی هنری این موضوع می‌بینم. من عکس را شخصاً با استفاده از تایمر دوربینم گرفتم. رنگ‌های قوی قرمز و مشکی روی من تاثیرگذار بودند.

سوال: درون بدنی که در آن‌‌ عکس برهنه می‌بینیم واقعاً چه کسی هست؟

من می‌ خواهم متفاوت باشم. عاشق زندگی‌ ام و بیش از هر چیزی عاشق هنر، عکاسی و بیان اندیشه‌ های خود از طریق نوشتن هستم. به همین خاطر بود که در رشته مطالعات رسانه‌ها درس خواندم و امیدوارم بتوانم به جهان تلویزیون راه پیدا کنم تا از آن طریق بتوانم حقیقت را به نمایش بگذارم. در برابر دروغ‌ های بی ‌شماری که هر روز در این جهان بار آن را بر دوش می‌کشیم، من تصور نمی ‌کنم که تنها راه بچه ‌دار شدن و ازدواج باشد، من فقط به عشق باور دارم.

سوال: واکنش والدین مسلمان شما چه بود؟

احساس آن‌ها نسبت به زندگی با دوست پسرت بدون آیین ازدواج چیست؟

آخرین بار ۲۴ ساعت پیش با آن‌ها حرف زدم. مایلند که از من حمایت کنند و به من نزدیک ‌تر شوند؛ خصوصا پس از انتشار عکس‌ها، اما هنوز هم "کریم" را متهم می‌ دانند که من را شست ‌وشوی مغزی داده است. اما او تمام مدت از من حمایت کرده است. من چندماه پیش به خاطر این‌ که والدینم سعی کردند زندگی‌ ام را از طریق عدم پرداخت شهریه دانشگاهم کنترل کنند، از "ای‌ یوسی" دانشگاه آمریکایی قاهره اخراج شدم.

سوال: رسانه‌ها به تو می‌ گویند انقلابی؛ اما تو در ماه فوریه در طول مدت ۱۸ روزِ انقلاب در میدان تحریر نبودی. آیا جدا از عکس برهنه ‌ای که در فضای مجازی گذاشتی، روحیه سیاسی در تو وجود دارد؟

من هرگز سیاسی نبوده ام. بار اول در روز ۲۷ ماه مه ‌به تظاهرات پیوستم چرا که احساس می‌ کردم به حضور و تصمیم‌ گیری من نیاز هست. باید آینده مصر را عوض می‌کردیم و از این رو دیگر ساکت نماندم. اینجا لازم است که روشن کنم من جزئی از جنبش ششم آوریل (گروهی سیاسی در مصر که از پیشروان انقلاب در مصر بودند) نیستم چرا که اخیراً شایعاتی در این زمینه توسط حزب دموکراتیک ملی مبارک شنیده می‌شود. آنها می‌خواهند روی بازخوردهای عکس سرمایه‌گذاری کنند.

من از زن بودن خود شرمنده نیستم، آن هم در جامعه‌ ای که زنان در آن چیزی نیستند جز ابژه‌های جنسی که هر روز مورد آزار و اذیت مردانی قرار می‌گیرند که هیچ چیز راجع به سکس و اهمیت زن نمی‌ دانند. این عکس برای من نوعی "بیان بودن" است.

چیزی که مرا شگفت‌ زده کرد بیانیه جنبش ششم آوریل بود که در آن مشخص کرده بودند که علیا ماجده المهدی جزئی از سازمان ما نیست و اینکه آن‌ها آتئیسم را اصلاً قبول ندارند. کجاست آن لیبرالیسم و دموکراسی ای که مدعی‌ اش بودند؟ آن‌ها برای جاه‌ طلبی‌های سیاسی خود تنها آنچه را می ‌گویند که جامعه می‌خواهد.

سوال: نظرشما راجع به آزمایش اجباری باکره گی چیست که ارتش مصر از ده‌ها دختری می‌گیرد که در میدان تحریربازداشت شده اند؟

به اعتقاد من این موضوع دقیقاً نوعی تجاوز است. در درجه اول آن ارتشی‌هایی که این تست را انجام می‌دهند باید مجازات شوند چرا که بدون رضایت دختر‌ها چنین کاری را انجام داده‌اند، اما به جای آن دختر‌ها باید شرمنده باشند و بسیاری از آن‌ها به اجبار سکوت کنند.

سوال: آیا در این انقلاب جنسی، تو سکس ایمن را هم تجربه کردی؟

اغلب مصری‌ها درباره سکس پرده ‌پوشی می‌ کنند، چرا که با این تفکر بزرگ می‌ شوند که سکس چیز بدی است و کثیف است و در مدارس هیچ حرفی از سکس زده نمی‌ شود. سکس برای اکثریت فقط مردی است که از زنی استفاده می‌کند و هیچ ارتباطی بین آن‌ها نیست و بچه‌ها تنها بخشی از این معادله ‌اند.

برای من اما سکس بیان احترام است؛ دغدغه ‌ای برای بیان عشق که در سکس جمع می‌ شود تا هر دو طرف را راضی کند. من سکس ایمن را تجربه کرده‌ ام، اما قرص نمی‌ خورم چرا که مخالف سقط جنین هستم. از دست دادن بکارتم در سن ۱۸ سالگی برای من همراه با لذت بود، چرا که با مردی بودم که عاشقش بودم و ۴۰ سال از من بزرگ‌ تر بود. کریم عامر مرد دوم زندگی من است و دومین عشقم.

سوال: وضعیت زنان را در "مصر جدید" چطور می ‌بینی و آیا اگر انقلاب به موفقیت نرسد کشورت را ترک می‌ کنی؟

من ابداً نسبت به انقلاب مثبت فکر نمی‌ کنم تا زمانی که شاهد فوران یک انقلاب اجتماعی نباشیم. زنان زیر سایه اسلام تنها ابژه‌هایی برای استفاده خانگی‌اند، اما من جایی نمی‌ روم و تا آخر علیه تبعیض‌ها خواهم جنگید. زنان بسیاری حجاب به سر می ‌کنند تنها به خاطر فرار از آزار و اذیت هنگام راه رفتن در خیابان‌ها. من از این متنفرم که جامعه به روی همجنس‌ گرایان برچسب غیرعادی می‌گذارد. تفاوت که غیر عادی نیست!

سوال: برنامه آینده‌ات با کریم چیست و فکر می‌ کنی ادامه کلنجار رفتن با این گرفتاری جدید بدنامی برایت سخت باشد؟

دراین ماجرا پی بردم که دوستانم واقعاً چه کسانی هستند و کریم را دارم که مرا عاشقانه دوست دارد. او به عنوان ناظر رسانه‌ ای مشغول به کار است و من نیز به دنبال کار می‌گردم. از چیزهای ساده در زندگی استقبال کرده‌ ام و به هر کلمه‌ ای که می‌ گویم اعتقاد دارم. دوست دارم در خطر زندگی کنم و تحت فشار همه تهدید‌ هایی باشم که به گوشم می ‌رسند تا آنجا که آزادی واقعی ‌ای را به دست بیاورم که همه مصری‌ها برای آن می‌جنگند و روزانه برای آن می ‌میرند.

منبع: (سی‌ ان ‌ان)

وبلاگ نویسی حقوق بشری و مولتی مدیا

2011-11-08T12:41:00.000+04:30

موسسه جامعه باز در نظر دارد که اولین دوره آموزشی وبلاگ نویسی، حقوق بشر و رهبری را به زودی، برگزار نماید.

در این دوره آموزشی، بیست خانم خبرنگار و یا علاقه مند به رشته خبرنگاری با گرایش موضوعات حقوق بشری، قادر به یادگیری وبلاگ نویسی، عکاسی خبری، ادیت صدا و عکس، فن نویسنده گی و آشنایی با حقوق سیاسی خواهند شد.

هدف از برگزاری این کارگاه آموزشی، توانمند سازی بانوان با استفاده از ابزار های رسانه ای است تا با استفاده از این ابزارها، بتوانند به خبررسانی موضوعات حقوق بشری مرتبط با زنان، بپردازند. شناسایی مشکلات مرتبط با زنان و نشر این مشکلات، تا حدودی قادر خواهد بود که با ریشه یابی مشکلات به یافتن راه حل هایی برای از میان بردن آن ها و بهبود وضعیت زنان، منتهی شود.

نظر به دوران جنگ هاي داخلي و سال هاي حكم روايي طالبان در افغانستان، وضعيت حقوق بشری زنان، در سايه حمايت هاي سازمان هاي خارجي و داخلي، تغييرات قابل توجهي كرده است. شكل گيري نهادهاي مدافع حقوق زنان، يكي از اين تغييرات است.

از سال 2001 به بعد، نهادهاي مختلف حقوقي داخلي و خارجي در افغانستان شروع به كار كردند و بر اساس تلاش اين نهادها تا حد زيادي وضعيت حقوق بشری زنان، در افغانستان، تغيير كرد؛ اما با وجود همه كارهايي كه در راستاي دفاع از حقوق زنان و ظرفيت سازي براي آنان، در عرصه هاي گوناگون، صورت مي گيرد تا هنوز هم زنان، اصلي ترين قربانيان نقض حقوق بشري و خشونت هاي گوناگون در افغانستان هستند.

عدم اجراي قوانين، عدم تساوي جنسيتي، ديدگاه ها و برخوردهاي سنتي، تقابل ارزش هاي مدرن و سنتي در جامعه، نا امني ها و فرهنگ قومي – قبيله اي، از مهم ترين مواردي هستند كه با زير شاخه هاي متعدد، منجر به نقض حقوق بشری زنان، به شكل گسترده در پايتخت و مخصوصاً ولايات، مي شوند.

سالانه موارد متعددي از خشونت علیه زنان، از طريق رسانه ها و نهادهاي حقوقي، ثبت مي شود؛ اما ناديده نبايد انگاشت كه موارد درج شده از خشونت، آمار قطعي و كلي نيست؛ زيرا بسياري از خشونت هاي صورت گرفته تا هنوز به دليل فقدان امنيتي و آگاهي هاي حقوقي و در مواردي هم به دليل مسائل فرهنگي و سنتي، هيچ گاه گزارش داده نشده اند.

آموزش وبلاگ نویسی به منظور ترویج ارج گذاری به حقوق زنان ، یکی از راه هایی است که در کوتاه مدت می تواند، تاثیر قابل توجهی را بر بازتاب و انعکاس رویدادهای حقوق بشری زنان، داشته باشد..

وبلاگ نويسي حقوقي برای زنان، يكي از كارهايي است كه توسط آن زنان مي توانند، رويدادهاي حقوقي مرتبط با جوامع شان را پوشش دهند. مهم ترين تاثير اين نوع نگارش، انگيزه دادن به زنان، در دفاع از حقوق شان و به شكل گسترده تر، وادار ساختن مسئولين كشور جهت فراهم آوري شرايط مطلوب تر براي رعايت و احترام به مسائل حقوق بشری پیرامون زنان، در كشور است.

بدين لحاظ ما از طريق راه اندازي وبلاك نويسي حقوق بشري، بر آن شده ايم تا خانم های باسواد را تشويق به شناخت ارزش هاي حقوق بشري و ترویج این ارزش ها، در جامعه کنیم.

جامعه باز

سرکوبی دانشجویان کابل

2011-11-06T20:27:00.002+04:30

منبع: هفته نامه اقتدار ملی

مظاهره صدها تن از دانشجویان دانشگاه تعلیم و تربیت و پلی‏تخنیک کابل در اعتراض به مسدود شدن خوابگاه‏‌های دانشجویی، توسط نیروهای پولیس سرکوب گردید و تظاهرکنندگان متواری شدند.

به گفته‏ی دانشجویان معترض، هنگامی که قصد داشتند خواست خود را به صورت مدنی به گوش مقام‏ها به خصوص شورای ملی برسانند با هجوم نیروهای پولیس مواجه شدند و در اثر شلیک پولیس، چندین تن از دانشجویان نیز زخم برداشتند.

این مظاهره و سرکوبی آن در حالی روی داد که قرار است خوابگاه‏های دانشجویان برای مهمانان جرگه‏عنعنه‏یی آماده گردد. اما دانشجویان می‏گویند که در نتیجه این تصمیم حکومت، حدود 700 تن از دانشجویان دانشگاه تعلیم و تربیت که در این مکان به سر می‏بردند، سرگردان و بی‌سرپناه شده‏اند.

دانشجویان به رسانه‏ها گفته‏اند

آن‏ها به صورت بسیار مسالمت‏آمیز خواستار حق‏شان شدند، اما پولیس با حمله بر تظاهرکنندگان چندتن از آن‏ها را بازداشت نمود. به گفته آنان، با شلیک نیروهای پولیس چند تن از دانشجویان زخمی شدند.

این بار اول نیست که دانشجویان دست به مظاهره در اعتراض به بسته شدن خوابگاه‏ها می‏زنند. آنان در سال‏های گذشته نیز با چنین مشکلی مواجه شده بودند. برگزاری جرگه‏ها همه ساله بر نظام آموزش عالی تاثیر گذاشته و باعث تعطیلی دانشگاه‏ها شده است. آنچه در این میان پرسش‏ برانگیز می‏باشد بی‏اعتنایی حکومت نسبت به نظام آموزشی و تلف کردن حق دیگران است. برپایی همه ساله جرگه عنعنه‏یی با وجود نهادهای قانونی که از آدرس مردم نمایندگی می‏کنند به گفته بیش‏تر کارشناسان هیچ مبنای قانونی ندارد.

از سوی دیگر برخورد خشونت‏آمیز پولیس در برابر خواست‏های مشروع، مدنی و قانونی دانشجویان نیز سرو صداهای زیاد جامعه مدنی و رسانه‏ها را برانگیخته است.

این روند در حالی نظام تحصیلی کشور را آسیب می‏رساند و حق دیگران را پایمال می‏کند که وزارت تحصیلات عالی هم در قبال این مسایل خاموشی اختیار کرده است.

در سال‏های گذشته دانشجویان چندین بار به خاطر وضع نامناسب خوابگاه‏ها، غذا و ... در دانشگاه کابل دست به مظاهره زدند که با واکنش شدید نیروهای امنیتی روبه‏رو شدند.

این مسایل می‏طلبد تا نهادهای مسوول به خصوص مجلس نمایندگان کشور راهکاری روی دست گیرند که بیش از این حق‏تلفی صورت نگیرد و از سوی دیگر پولیس در برابر اعتراض‏های مدنی رفتار خشونت‏آمیز نداشته باشد.

واکنش یک وبلاگ نویس و دانشجوی دانشگاه پولی تخنیک کابل

در لیلیه پولی تخنیک کابل زنده گی میکردم، مصروف درس، فوتبال و چکر زدن در ساحه دانشگاه همرای رفیقا سخت عادت کرده بودم، صبح روز دوشنبه 18 میزان از اطاق بیرون شدم بخاطر گرفتن کریدت کارت تیلفون، اطاقم در منزل چهارم است وقتیکه به دروازه بلاگ نزدیک شدم، به روی شیشه دروازه اعلامیه نو بند شده بود و چند نفر از دانشجویان استاده بود و با چهره غم آلود میخواندند. وقتیکه به شیشه نزدیک شدم دراعلامیه چنین نوشته شده بود: از محصلین گرامی خواهش میشود که سر از تاریخ 22 میزان لیلیه را تخلیه نمایند، جرگه عنعنوی بزودی در دانشگاه پولیتخنیک کابل برگذار خواهد شد. ادامه مطلب...

آیا میخواهید وبلاگ نویس شوید؟ آیا میخواهید مشهور شوید؟

2011-10-24T13:06:00.000+04:30

نام کارگاه: آموزش حرفه ای وبلاگ نویسی

آغاز کارگاه: 12 نوامبر

مدت: دو هفته

زمان: هر روز 05:00 الی 07:00 بعد از ظهر

آخرین مهلت ثبت نام: 5 نوامبر

ظرفیت پذیرش: 15نفر

توضیحات:

روزنامه نگاریشهروندی عبارت از مفهومی است که در آن اعضای یک جامعه در روند جمع آوری ، گزارشدهی ، تحلیل و تکثیر اخبار و اطلاعات سهم فعال دارند.یکی از اهداف روزنامه نگاری شهروندیاین است که هر شهروند بدون داشتن تخصص حرفه ای روزنامه نگاری بتواند از وسایل جدیدتکنالوژی رسانه و تکثیر آن از طریق انترنت استفاده نموده و با اشتراک دیگران بستریبرای بحث های گسترده و جامع و بی طرف و مبتنی بر حقایق ایجاد نماید.

بطور نمونهداشتن یک وبلاگ و یا عضویت در سایت های مشهور فیس بوک، تویتر، یوتیوپ و یا ده هاسایت رسانه اجتماعی دیگر و بیان نظرات شخصی، گروهی و صنفی را بدون میانجی در این کارگاههای کوتاه مدت فرا خواهید گرفت و فرصت آن را خواهید یافت تا بصورت مستقیم با کسانیکه در داخل افغانستان از طريق این وسایل زندگی شان راتغيیر داده اند و آموخته اند ، صحبتکنید و تجارب و نظریاتخویش را با یکدیگر شریک سازید.

این کارگاهبیشتر روی وبلاگ نویسی به عنوان بخشی از روزنامه نگاری شهروندی به صورت حرفه ایتمرکز خواهد داشت . شما در این کارگاه فرصت آن را خواهید یافت تا با مفهوم وبلاگ آشناشده و در نهایت وبلاگ خود را ایجاد نمایید و یا اگر وبلاگ دارید برای غنی ساختن وحرفه ای تر شدن آن از تجارب وبلاگ نویسان مشهور افغانستان و جهان بیاموزید و ازتجارب خود نیز به آنان بگویید و با همفکران و بلاگ نویسان دیگر آشنا شوید.

تماس:y.entezar@ach.af; p.ibrahimi@ach.af و 0795121748 ، 0793705320

آدرس: خانه582 ، عقب دانشگاه کاتب ، سرک شورا ، کارته سه ، کابل

وبسایت: www.ach.af

با وبلاگ نویسان جدید آشنا شوید

http://www.nawaibaran.blogspot.com/

احمد علی فخری – ژورنالیست

http://abarensan.wordpress.com/

حنیفه خاوری – استاد دانشگاه

http://rowzanaha.wordpress.com/

علی محمد متین – ژورنالیست

http://akidwithgreatambition.org/

عصمت الله زیرک – دانشجو

http://amasangari.wordpress.com

سمیه رضایی - وبلاگ نویس

فرضيه ي كثرت گرايي و مشكل پديده هاي حقيقت نماي[1]متناقض جان هیک

2011-10-20T09:58:00.001+04:30

فرضيه ي كثرت گرايي و مشكل پديده هاي حقيقت نماي[1]متناقض جان هیک

كيت. اي. جانسون

برگردان: بصیر بیتا

سه مرد نابينا بدن فيلي را لمس مي كردند. مرد نخست دستش به پاي فيل برخورد. گفت، "به پندار من يك فيل همچون تنه ي درختي بزرگ است." مرد دوم سخن او را نپذيرفت. در حالي كه خرطوم فيل در دستش بود گفت، " به باور من فيل مانند يك مار است"، اما مرد سومي مي پنداشت هر دوي آنها در اشتباهند. او در حالي كه تن فيل را لمس مي كرد با شگفتي گفت،‌ "يك فيل به سان ديواري بلند است." هر يك از نابينايان مي پنداشتند آنچه مي گويند درست است و ديگري در اشتباه به سر مي برد، در حالي كه هر سه بدن فيل يكساني را لمس مي نمودند. شماري بدين باورند كه مردان نابينا نمادي از اديان و آيين هاي جهان هستند، انسان هايي كه هر يك بدون آنكه بدانند فيل يكي است، باورهايي متفاوت داشتند.

نگرش يك شخص در برابر هرم اديان زنده جهان چگونه است؟ اين پرسش، چندين سال مغز فيلسوفي چون جان هيك را به خود مشغول ساخته بود. جان هيك را در كودكي هر يك شنبه به كليسا مي بردند، اما او احساس مي كرد كليسا جاي دلتنگ كننده اي است. هيك تا پيش از ورود به دوره ي دبيرستان، خود را از دريچه ي علم درگير اين مسئله نكرده بود. در نخستين سال ورودش به آموزشگاهي كه در آن به مطالعه ي رشته ي حقوق مي پرداخت، ديدگاهي را كه درباره ي گفتگوي دين در باب مسيحيت در ذهن داشت، مطرح ساخت. هيك بعدها در جايي نوشت، "واقعا به يك مسيحي باورمند، آن هم از گونه ي بنيادينش تبديل شده بودم." او تصميم گرفت به جامعه ي مسيحي وارد شود و به كليساي انگلستان بپيوندد.

هر چند هيك سال ها در باور به خداشناسي اش راهي محافظه كارانه پيش رو گرفته بود، سخت درگير مفاهيم خداشناسي مسيحي و پياده كردن آنها بر ديگر اديان شده بود. اگر آنچه او بدان باور داشت درست باشد، پس ديگر اديان مي بايست (تا اندازه يي) به راه كج رفته باشند. او در سال 1967 براي آموزش فلسفه در دانشگاه بيرمنگام به شهر بيرمنگام انگلستان رفت. در آن هنگام، اجتماعات بزرگي از مسلمانان، سيك ها و هندوها در آن شهر مي زيستند. با رويارويي با مسلمانان، هندوها و سيك ها،‌ و نيز ديدن تشريفات عبادي آنها، رفته رفته نگرش هيك تغيير كرد. اين برخورد بازتاب چشمگيري در زندگي وي داشت، به گونه يي كه بعدها در جايي نگاشت،

و هر از گاه رفتن به مسجد و پرستشكده هاي يهوديان، معابد و بتكده ها به من ثابت كرد كه همان چيزي كه در مكاني چون كليسا روي مي دهد، در اماكن ديگر نيز انجام مي شود، انسان ها انديشه هايشان را براي پذيرش واقعيتي الهي مي گشايند، واقعيتي كه به حيث خواهشي صادق و عشقي ميان فردي شناخته مي شود.

در نتيجه، در سال 1973 هيك در كتابش به نام خدا و جهان ايمان[2] خواستار تغيير الگو در برخورد با انديشه هاي ديني شد. هيك مي گفت كه به هر يك از اديان جهان بايد به عنوان "پاسخ هاي گوناگون انسان به يك واقعيت الهي ..." نگريسته شود. پخته ترين نگرش هاي هيك را مي توان در كتاب تفسيري از دين[3] يافت كه پانزده سال بعد به چاپ رسيد. در اين كتاب هيك نظريه اي جامع كه تلاش در تشريح همه ي پديده هاي ديني را دارد، به نمايش مي گذارد. هيك نظريه اش را به نام "فرضيه ي كثرت گرايانه" مطرح مي كند. فرضيه ي هيك اين است كه همه ي اديان پاسخ هايي اند كه با در نظر داشت شرايط فرهنگي {گوناگون} به واقعيت غايي يكساني داده شده است.

فرضيه ي هيك به سه دليل ارزش بررسي را دارد. نخست، با گفتگو همراه صدها دانشجو در طول پانزده سال گذشته به اين نتيجه رسيدم كه هيك چيزي را كه مردم بدان باورمند است به زبان سخته اي مطرح كرده – بدين معني كه همه ي اديان به مقصد يكساني رهسپارند. دوم، هيك يكي از برجسته ترين و ستوده ترين كثرت گرايان جهان انگليسي زبان است. هيك دانشمند محافظه كاري است كه با قلمي شيوا و دقيق دست به نگارش مي زند. سوم، فرضيه اش يكي از فرهيخته ترين ساختارهاي فكري در نگرش هاي ديني است كه تاكنون با آن برخورد كرده ام.

همه ي نظريه هايي كه ادعا مي كنند تمامي اديان بازتاب هاي غايي واقعيتي يكسان اند، در وهله ي نخست با اين مشكل روبه رو مي شوند كه: خود سرچشمه ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض در اديان مي باشند. به سخن ديگر، چگونه اديان مي توانند نمودهايي از واقعيتي يكسان باشند، در حالي كه هميشه با يكديگر ناسازگارند؟ هيك به اين مسئله كاملا واقف است و مي كوشد از نگاه هاي گوناگون بدان بپردازد. براي پذيرش ديدگاه كثرت گرايانه او، هيك مي بايد تشريح كند كه چگونه ادياني كه ريشه در واقعيتي همسان دارند، سنن ديني اي را مي پرورانند كه منجر به ايجاد پديده هاي حقيقت نماي متناقض مي گردد. افزون بر اين، فرضيه ي او بايد جدا از ناهمسازي دروني پديده هاي ديني و بدون تحريف آنها در نظر گرفته شود.

از همين رو، پرسشي كه بنده در سطور زير مطرح نموده ام اين است كه: آيا فرضيه ي كثرت گرايانه ي جان هيك با پديده هاي حقيقت نماي متناقض اديان گوناگون همخواني دارد يا نه؟ نخست نگاه كوتاهي به ديدگاه او مي اندازيم، سپس، برخورد او را با اين پديده هاي متناقض بررسي مي كنيم. و در پايان، ميزان كاميابي هيك را در حل اين مسئله به دست بررسي خواهيم گرفت.

فرضيه ي كثرت گرايانه هيك

فرضيه ي هيك در پي تشريح چهار فاكتور اصلي مي باشد: 1. اين حقيقت كه همه ي انسان ها ذاتا دين جويند، 2. اين ديدگاه كه گوناگوني اي ذاتي در متن باورهاي ديني وجود دارد، 3. اين فرض كه باور ديني يك تصور نيست، و 4. شناخت از اين كه تقريبا همه ي سنن ديني دگرگوني مثبتي در زندگي پيروان اديان به وجود مي آورند.

از آنجايي كه دو عامل نخست براي اكثر مردم بديهي است، هيك گفتگويش را با عامل سوم آغاز مي كند، فرض اين كه باور ديني يك تصور نيست. هيك از دو چشم انداز متفاوت براي درك پديده هاي ديني كه او خود آنها را غير قابل پذيرش دريافته است، يعني از نگاه طبيعت گرايي و مطلق گرايي به كاوش موضوع مي پردازد. طبيعت گرايي مي گويد همه ي گزاره هاي ديني درباره ي واقعيتي غايي، نادرست است. طبيعت چيزي است كه هستي دارد. هر چند هيك مي پذيرد كه مي توان به تفسير جهان از نگاه طبيعت دست يافت، اما نمي پذيرد كه همه ي باورهاي ديني تخيلي اند.

هيك نه تنها طبيعت گرايي بلكه نزديك ترين وابسته بدان، يعني غير واقعيت گرايي[4] را نيز رد مي كند. غيرواقعيت گرايان ادعا مي كنند كه هر چند ممكن است باورهاي ديني ممد هم باشند، ابژه هايي را كه مستقل از درك يك فرد باشند معنادار نمي سازند. به سخن ديگر، هنگامي كه مسلمانان روزي پنج بار نماز مي گذارند، آنها شي يا فردي را كه دركشان بر آن استوار است، نمي پرستند.

بر عكس، واقعيت گرايان ادعا مي كنند، "پديده هاي مادي بيرون از هستي و درك ما وجود دارند." هيك با نگرشي واقع گرايانه به پديده هاي ديني مي نگرد. او باور دارد كه ابژه هاي ديني، همراه با شروط فراوان، مستقل از درك فرد وجود دارد.

دومين برخوردش با مطلق گرايي است. مطلق گرايي، بر خلاف طبيعت گرايي، نگرشي واقع گرايانه نسبت به پديده هاي ديني دارد. افزون بر اين، مطلق گرايي هميشه اظهار مي دارد كه تنها يك نظام اعتقادي ديني وجود دارد، نظامي كه تنها نظام حقيقي است و ديگر نظام ها نادرستند. هر چند هيك باري به مطلق گرايي باورمند بود، امروزه آن ديدگاهش را رد مي كند. هيك ادعا مي كند كه هر چند شايد مطلق گرايي هنگامي كه فردي بر سنت ديني خود تمركز دارد قابل پذيرش باشد، اما دنياي واقعيت آن را به گونه يي غيرقابل پذيرش تاويل خواهد نمود. هيك ابراز مي كند، اگر مطلق گرايي درست باشد، پس بايد گواهي تجربي اي براي تصديق آن وجود داشته باشد. براي نمونه، يك دين حقيقي بايد در قديس پروري نسبت به ديگر اديان تواناتر باشد. اما از ديدگاه هيك، موضوع اصلي اين قضيه نيست. به نظر مي رسد همه ي سنن ديني منجر به ديگرگوني اخلاقي در زندگي پيروانشان مي شوند.

با رد طبيعت گرايي و مطلق گرايي، هيك موقعيت خودش را ابراز مي دارد- يعني اين كه "اعتقادات پسامحوري[5] راه هاي متفاوت تجربه گرايي، درك و زندگي را در ارتباط با واقعيت الهي غايي اي كه فراتر از تصورات ماست، ايجاد مي كنند." هسته ي فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك، ادعايواقعيت غايي[6]، كه او خود آن را "واقعيت" مي نامد، در بطن همه ي تجارب ديني وجود دارد.

اما، چگونه اديان مي توانند واقعيت را در حالي كه تصورات گوناگون و ناهمساني از آن دارند، تجربه كنند؟ هيك با وام از انديشه ي ايمانوئل كانت كوشش به يافتن راه حلي براي اين مسئله كرد. به گفته ي هيك، كانت مي گويد، "تمايزي ميان وجود في النفسه، و آن گونه كه ادراك مي شود، وجود دارد." هيك تمايز كانت را درباره ي پديده هاي ديني مي پذيرد و تمايزي ميان واقعيت (به عنوان پديده يي هستنده) و واقعيت آن گونه كه توسط افراد در سنت خاصي درك و تجربه مي شوند، قايل مي گردد. از همين رو، دليلي كه سنت هاي ديني انفرادي بر بنياد آن با مفاهيم واقعيت ناهمساني دارند اين است كه هيچ كدام از آن سنت ها مستقيما با واقعيت در تماس نيستند. بلكه با وجود سنت ديني يگانه يي به نام "عدسي ادراكي"[7] در عرصه عمل، ادراك ما از واقعيت، ادراكي باواسطه است. اين عدسي ادراكي، ادراك از واقعيت را شكل مي دهد. در حالي كه هيك فرضيه اش را در بافتي خدا محورانه قرار مي دهد، بيان مي دارد، "اين بدان معناست كه هر يك از شخصيت هاي مطلق الهي در تاريخ—يهو، پدر مقدس، الله در قرآن—فرآورده ي مشترك حضور خدايي در جهان و الگوي ويژه ي تشكيل يافته در بستر تاريخ و تخيل سازنده ي ديني مي باشد. به سخن ديگر، باورهاي ديني تا حدودي از تجربه از واقعيت، و تا اندازه يي از تخيل فرد سرچشمه مي گيرند.

در نتيجه، هيك ابراز مي كند كه تصورات گوناگون از واقعيت، انفرادي يا گروهي، مشابه به "دو روش درك و ثبت پرتو نور است، يعني به شكل امواج و مواد ريز." در اوايل سده ي بيستم دو مكتب فكري بر سر طبيعت پرتو نور با هم اختلاف داشتند. گروهي ادعا مي كردند نور از ذرات كوچك تشكيل شده و گروهي ديگر مي گفتند كه نور از خواص امواج پديدار مي گردند. با اين كه اين دو ديدگاه ظاهرا در آغاز با يكديگر همسان نبودند، پژوهش هاي بعدي نشان داد كه نور متشكل از هر دو، امواج و ذرات كوچك تشكيل شده است. از همين رو، هيك ادعا مي كند، به روشي كه مي توان امواج و ذرات كوچك را قابل فهم ساخت، واقعيت نيز مي تواند هم انفرادي و هم غير انفرادي ادراك شود. اين گفته اين پرسش انتقادي اي را مطرح مي كند كه: چه رابطه يي ميان واقعيت در نفس خود و تصورات گوناگون از واقعيت كه برداشت پيروان اديان اند، وجود دارد؟

از يك سو، هيك ادامه مي دهد كه يهو، تثليث در مسيحيت، و شيوا {در هندويزم} "نمودهاي حقيقي" واقعيت هستند. آنها توهمات محض نيستند. از ديگر سوي، هيك به اين كه اين ادراكات انفرادي از واقعيت "ادراكات خصوصي عيني موجود" هستند، باورمند نيست. گفتار درباره ي واقعيت، از نگاه هيك، با اسطوره شناسي در طبيعت پهلو مي زند. از ديدگاه او،

اين رابطه ميان هستي مجرد غايي و نمودهاي پديداري آن، يا ميان واقعيت برتر نامحدود و تصورات متعدد انساني ما از آن، ارتباط واقعيت را با اسطوره شناسي ممكن مي سازد. تعريف من از اسطوره همچون داستان يا گفتاري غيرحقيقي است، اما اين تعريف مي خواهد نگرشي وضعي درباره ي موضوع اصلي آن ايجاد كند. از همين رو حقيقت يك اسطوره، حقيقتي كاربردي است: يك اسطوره ي حقيقي، اسطوره يي است كه ما را به سوي واقعيتي كه بدون زبان اسطوره يي نمي توان از آن سخن گفت رهنمون مي سازد.

به طور فشرده، فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك گوياي موضوعاتي است كه در پي مي آيد:‌ 1. يك واقعيت الهي وجود دارد، واقعيتي كه سرچشمه ي غايي همه ي تجارب ديني است. 2. هيچ سنت ديني اي ادراك مستقيمي از واقعيت ندارد. 3. هر سنت ديني راه درستي براي درك و تجربه ي واقعيت به ما نشان مي دهد. 4. واقعيت، همه ي توصيفات خواه مثبت باشند و خواه منفي را فرا روي ما مي گذارد. هيك باور دارد كه نظريه اش برجسته ترين توصيف براي پديده هاي ديني اي است كه تاكنون با آنها برخورده ايم.

پيش از بررسي رويكرد او درباره ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض، مي خواهم نگاه دقيقي به فرضيه ي هيك داشته باشيم. اكثر انسان ها مي دانند سنن ديني گوناگون، باورهاي ناهمساني را در درون خود مي پرورانند. اما، به نظر مي رسد اين امر نيز آشكار است كه هر ديني تغييرهاي اخلاقي مثبتي در زندگي پيروانش به وجود آورده است. از همين رو، باور به يك دين راستين براي اكثر انسان ها غيرقابل پذيرش مي باشد. براي كسي كه به اين نگرش باورمند است، فرضيه ي هيك كشش نيرومندي دارد چرا كه اين فرضيه چهارچوبي ايجاد مي كند كه در قالب آن شخص مي تواند ادعا كند هر آن ديني كه زندگي پيروانش را ديگرگون بسازد، با ارزش به شمار مي رود. براي قابل پذيرش ساختن فرضيه ي هيك نبايد مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض را از نظر دور داشت. اكنون باز دوباره به اصل مطلب باز مي گرديم.

كثرت گرايي و پديده هاي حقيقت نماي متناقض

مشكل روشني كه فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك با آن روبه رو مي شود، همسازي نظام هاي اعتقادي متناقض سنن ديني گوناگون است. هيك مي گويد، "پديده هاي حقيقت نماي متناقض سنن ديني گوناگون مشكل آشكاري را سر راه فرضيه ي كثرت گرايانه ايجاد مي كند." هيك ادعا مي كند كه همه ي اديان واقعيت را به طور مساوي تجربه مي كنند. اما، هر سنتي در بردارنده ي باورهايي است كه با باورهاي ديگر سنن همخواني ندارد. پس پرسشي كه مطرح مي شود اين است: آيا نظام هاي اعتقادي گوناگون و پديده هاي حقيقت نماي متناقض، نظريه ي كثرت گرايانه ي هيك را غيرقابل پذيرش مي سازند؟ با اين كه پديده هاي حقيقت نماي متناقض مشكل آفرينند، هيك باور دارد كه در تحليل پاياني، اين پديده هاي حقيقت نما باعث رد نظريه اش نمي شوند. او در جايي مي نويسد،

بايد بپرسيم كه آيا اين ديدگاه هاي اصلي هنوز هم با يكديگر در تضاد هستند يا نه. آن ديدگاه ها در زمينه ي تفاوت هايشان و اين كه فرد تنها مي تواند بر يكي از اين ديدگاه ها در زندگي ديني اش تمركز كند، تناقض دارند. ... هر چند اين بدان معنا نيست كه نمي شود راه هاي گوناگوني براي تحميل واقعيت غايي همسان بر زندگي انسان به ايجاد نكرد.

جان هيك در كتاب تفسيري از دين بخش كاملي را به بررسي مشكل پديده هاي حقيقت نماي متناقض اختصاص مي دهد. هيك مي گويد سنن ديني در سه بخش با هم ناسازگارند: 1. موضوعات حقيقت تاريخي، 2. موضوعات حقيقت فرا- تاريخي[8]، و 3. تصورات متفاوت از واقعيت. آنچه در پي مي آيد فشرده يي از ديدگاه هيك در اين باره است.

نخست هيك ناهمساني هاي موضوعات حقيقت تاريخي را بررسي مي كند. يكي از نمونه هاي برجسته، ناهمساني ميان مسيحيان و مسلمانان بر سر به صليب كشيده شدن مسيح است. مسلمانان بدين باورند كه مسيح بر صليب كشيده نشد حال آنكه مسيحيان هميشه بر درستي اين داستان پافشاري دارند. در كنار مواردي ديگر، هيك ادامه مي دهد كه از نگاه تاريخي نمونه هاي اندكي از تناقض ميان سنن ديني وجود دارد. بيشتر گفتگوهاي تاريخي مين هواخواهان يك سنت خاص وجود داشته است. براي مثال، پروتستان ها بر سر اين ادعا كه عيسي نخستين پاپ را پيتر برگزيد، با كاتوليك هاي روم اختلاف نظر دارند. شيعه و سني در اسلام بر سر اين كه محمد چه كسي را جانشين خود برگزيد اختلاف دارند.

هيك ادعا مي كند اين ناهمساني ها را در عمل مي توان با پذيرش روش تاريخي رفع نمود. در واقع توسط اين روش ثابت مي شود كه اين امر، پديده ي بغرنجي است. يك دليل براي چنين پيچيدگي اين است كه ادعاهاي تاريخي بيرون از سنتي كه خود ادعا را در آن شكل مي گيرد، هيچ پشتيبان تاريخي مستقل ديگري ندارد. مثلا هيچ گواه مستقلي براي پشتيباني از اين ادعا كه خورشيد در طي يكي از جنگ هاي جوشوا از حركت بازمانده بود، در آيين يهوديت وجود ندارد. (جوشوا 10:12-13) هيك ادعا مي كند كه بايد با تفاوت هاي تاريخي برخوردي مسامحه آميز از خود نشان داد – به ويژه آنگاه كه آن تفاوت ها گربيان گير مسائل اصلي ديني نيستند. " ما ادعا مي كنيم كه در گذشته، اندكي، و در جهان مدرن، شمار روز افزوني از مردم، ديگر چنين پرسش هايي را امور بنيادين هستي ايماني شان قلمداد نمي كنند، و مي پذيرند كه براي اثبات تاريخي آنها گواه اندكي در دست است." به طور خلاصه، هيك ادعا مي كند نمي توان گريزگاهي براي بسياري از ناهمساني هاي تاريخي يافت. افزون بر اين، از آنجايي كه بسياري از اين ناهمساني ها ريشه در سنت ندارند، هيك به اين نتيجه مي رسد كه حل چنين مسائلي مهم نيستند و اصلا مشكلي براي فرضيه ي كثرت گرايانه اش ايجاد نمي كنند.

سپس هيك به پديده هاي حقيقت نماي متناقض فراتاريخي مي پردازد. هيك در جايي مي نگارد، "به همين رو آنها بايد پرسش هايي را مطرح كنند كه در عمل مي توان به پاسخ درستي در آنها نايل شد، اما دنباله ي پاسخ آنها گرفته نمي شود و زمينه ي تاريخي يا گواه تجربي اي برايشان يافت نمي گردد." دو نمونه ي برجسته ي اين گونه مسائل، طبيعت جهان (گذرايي يا مانايي بودن آن) جهان و سرنوشت انسان در مرگ است (آيا زندگي تنها در اين جهان خلاصه است يا جهان ديگري هم وجود دارد؟) هيك هر دوي اين ناهمساني ها را به بوته ي آزمايش مي سپارد. هيك ادعا مي كند كه طبيعت جهان هميشه ميان سنن خدايي و غيرخدايي در نزاع بوده است. هيك مي نگارد اين نزاع در عمل پاسخ ارزشمندي را در پي دارد. كيهان شناسان امروزي با ديگر سوي قضيه دست به گريبان هستند مهمتر از آن، هيك ادعا مي كند كه راه حل براي رفع اين نزاع، براي آنچه كه او "رستگاري/آزادي" مي نامد، ضروري نيست

اساسا چنين راه حلي به سختي مي تواند براي رستگاري/آزادي، حتي از نگاه خداپرستانه ي آن براي درك اين كه آيا جهان پديده يي ماناست يا نه، ضروري باشد. اديان هندي ابديت گذراي آن را مي پذيرند و اديان سامي آن را رد مي كنند، اين نزاع، نزاعي نيست كه بر سنن رستگار شناسي تاثير چشمگيري بگذارد. پذيرش اين كه جهان ماناست يا نه، نمي تواند كمك مهمي به ما بكند و يا سرشت انساني را از خود محوري به واقعيت محوري ديگرگون بسازد.

سرنشت انسان ها در مرگ مثال ديگري از پديده هاي حقيقت نماي متناقض فراتاريخي است. غالبا اختلاف بر سر اين مسئله ميان سنن شرق و غرب مي باشد. سنن شرقي پافشاري مي كنند كه پس از اين جهان، انسان ها بارها خواهند مرد و دوباره زنده خواهند شد حال آن كه اديان خداپرستانه ي غربي ادعا مي كنند كه انسان ها تنها يك بار ديگر پس از مرگ در اين جهان تولد مي يابند و در آن، سرنوشت ازلي هر شخص رقم خواهد خورد.

هيك با در نظر داشت پيچيدگي مسئله بيان مي دارد: نخست، سنن شرقي و غربي بايد بر سر اين مسئله بيشتر به گفتگو بپردازند- احتمالا با انديشه يي باز كه در پايان بتواند اصلاح يا تعديلي در باورهايشان ايجاد كند. دوم، {پاسخ به اين كه} آيا امكان اين وجود دارد كه برخي پس از مرگ زنده شوند و برخي ديگر نه. از همين رو، اين چشم اندازها تنها در صورتي كه پذيرفته شوند، قابليت گفتگو را پيدا خواهند كرد. سوم، احتمالا مي توان اين باورها را از نگاه اسطوره شناسانه بهتر درك كرد. و از همه مهمتر، هيك ادعا مي كند كه باور درست درباره ي زندگي پس از مرگ ضرورتي براي {باور به} رستگاري/آزادي ايجاد نمي كند.

اما اگر امروزه بپرسيم: آيا باور يا عدم باور به تجسد دوباره براي رستگاري/آزادي اساسي است يا نه؟ پاسخ مطمئنا منفي خواهد بود. مگر اين كه شخصي، به عنوان يك هندو يا بوديست، باور داشته باشد كه هيچ ديگرگوني اي در سرشت انساني از خود محوري[9] به واقعيت محوري[10]، در ميان صدها ميليون تني كه به تجسد دوباره باورمندند، همچون يهوديان، مسيحيان، يا مسلمانان، و يا اين كه چنين ديگرگوني اي در ميان صدها ميليون تني كه به اين گزاره باورمندند، رخ نخواهد داد؛ شخص بايد بپذيرد كه اين پرسش ديگر از نگاه رستگارشناسي چندان اساسي به شمار نمي رود.

هيك اصول همگاني پايين را در برخورد با پديده هاي حقيقت نماي متناقض فراتاريخي معرفي مي كند. نخست، پاسخ هاي درستي براي اين نزاع ها وجود دارد كه ما از آنها ناآگاهيم. دوم، هر گاه اين باورها از نگاه اسطوره شناسانه درك شوند مشكلات كمتري به بار خواهند آورد. سوم، جزم انديشي در برابر اين پرسش ها با نژادپرستي و امپرياليزم نيز ارتباط مي گيرد. و چهارم، باور به زندگي پس از مرگ، توانايي يك فرد را در تجربه از رستگاري/آزادي متاثر مي سازد.

اين نكات براي دريافت رضيه ي كثرت گرايانه ي هيك مهم به شمار مي روند. در حالي كه هيك سنن ديني گوناگوني را تجربه مي كند، ناهمساني آنها را رد نمي كند؛ براي نمونه، طبيعت جهان يا سرنوشت به مرگ را مي پذيرد. اما با وجود اين باورهاي متفاوت، هيك باور دارد كه تقريبا همه ي اديان ارزشهاي اخلاقي پيروانشان را شكوهمند مي سازند(پيامد قطعي انتقال از خود محوري به واقعيت محوري). بر اين اساس، او نتيجه مي گيرد كه اين تفاوت ها براي رستگاري/آزادي دست و پاگير نيستند، و از همين رو براي فرضيه ي او مشكل آفرين به شمار نمي روند.

سطح پاياني ناسازگاري اي كه هيك آن را به تجربه گرفته، باورهاي متناقضي است درباره ي واقعيت غايي.

فرضيه ي هيك اثبات مي كند كه همه ي سنن ديني نمودهاي حقيقي واقعيت هستند. مشكل هويدايي كه در برابر اين ادعا وجود دارد تصورات گوناگوني است كه هر سنت از واقعيت دارد. همان گونه كه ديديم، هيك ادعا مي كند خدا در هر سنت نماد درستي از واقعيت است. از اين رو، شايد آدوناي و دارماكايا، هر چند از نگاه پديدارشناسي كاملا متفاوت از يكديگرند، در ترتيب رستگارشناسي شان با واقعيت همسان باشند. بنابراين، هيك ادعا مي كند كه "تصورات مخالف واقعيت به حيث ادراكات انفرادي و گروهي" در حقيقت، توصيف هاي مكمل يكديگر به شمار مي آيند. همچنين هيك ادعا مي كند كه نمي توان هيچ ادراك، بخش بندي يا تمايزي براي واقعيت قايل شد. اين تمايز هر گونه تناقض بالفعلي ميان سنت ها را ديگرگون مي سازد.

با تجربه نمودن حقيقت هاي تاريخي و پديده هاي حقيقت نماي متناقض فرا- تاريخي و نيز ادراكات گوناگون از واقعيت،‌ هيك ابراز مي كند،

نتيجه ي به دست آمده از اين بررسي اين است كه، تفاوت هاي ميان تصورات بنيادين و تجارب گوناگون از اديان، باورهاي تاريخي و فرا- تاريخي متفاوت آنها، اسطوره شناسي هاي متناقض شان، و نظام هاي اعتقادي گوناگون و بي شماري كه اين باورها بر بنياد آنها استوار شده اند، و همساز با فرضيه ي كثرت گرايانه اي كه تصورات و ادراكات مختلفي از، و در پاسخ به، واقعيت در چهارچوب برخوردهاي گوناگون فرهنگي انساني شكل مي يابند، مي باشد.

دين، اسطوره شناسي، و حقيقت

براي اينكه به درستي مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض پي ببريم چندين پرسش نفس گير را در برابر فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك قرار مي دهيم: آيا اديان خود موجد پديده هاي حقيقت نماي متناقض هستند؟ اگر بلي، چه نوع پديده هاي حقيقت نمايي؟ اين پديده ها در چه گستره اي با هم ناسازگاري دارند؟ و سرانجام، آيا پديده هاي حقيقت نماي متناقض سبب سست شدن پايه هاي فرضيه ي هيك مي گردد يا نه؟

در نگاه نخست به نظر مي رسد اين اديان اند كه پديدارگر پديده هاي حقيقت نماي متناقض هستند. مسلمانان هنگام پرستش خدايشان بدين باورند كه در برابر پديده ي فراطبيعي اي كه مستقل از ادراك آنها وجود دارد سر تعظيم فرود مي آورند. از نگاه آنها، خدا چيزي جز تجسم رواني نيست. همان گونه كه گفته آمديم، شماري از انديشمندان ديگر به اين انديشه باور ندارند. برخي ادعا مي كنند كه حقيقت اديان والاتر از "هنر حقيقت"[11] است، حقيقتي كه به دور از موقعيت هستي شناسانه ي آنها مي باشد. براي تمايز نوع ادعاهاي سنن ديني بايد قادر به شناخت طبيعت پديده هاي حقيقت نما بود. سخن درباره ي ماهيت حقيقت بيرون از بحث اصلي اين نوشته است. هر چند درك ماهيت حقيقت براي بررسي بايسته ي فرضيه ي هيك حتمي است، در ادامه به طور فشرده به موشكافي آن مي پردازيم.

موتيمر آدلر ماهيت حقيقت را در كتابش به نام حقيقت در دين(1990) به دست بررسي مي گيرد. آدلر سه ويژگي براي حقيقت (كه ما نيز در اينجا به آن تمركز داريم) بيان مي كند. نخست، آدلر ادعا مي كند كه فرد بايد تمايزي ميان "حقيقت شاعرانه" و "حقيقت منطقي" قايل شود. "حقيقت شاعرانه" با ادبيات روايي، موسيقي، و صورتگري كه در آنها تناقض{حقيقي} وجود ندارد، سر و كار دارد. "حقيقت منطقي" حقيقتي است كه با گزاره هاي مكتبي، تشريحي يا تجويزي، كه در آنها تناقض رونما مي گردد پيوند مي گيرد. چنين حقيقتي، در صورتي كه از نوع تشريحي باشد، حقيقتي واقعي است كه به ما شناختي از پديده هاي حقيقي يا از واقعيت مي دهد... ، به گفته ي آدلر، گزاره هاي درست، گزاره هايي اند كه به درستي واقعيت مستقل را توصيف مي كنند. "براي كساني كه مي پندارند واقعيت مستقل از ذهن است و اين كه واقعيت جداي از چگونه انديشيدن ماست، حقيقت يعني سازگاري ميان انديشه و واقعيت."

دوم، آدلر ابراز مي كند كه فرد بايد ميان گزاره در نفس خود و برداشت ما از يك گزاره تمايزي قايل شد. آدلر مي گويد، "درستي يا نادرستي گزاره هاي پذيرفته شده مطلق و تغييرناپذير است. {اما} درستي برداشت هاي ما از آن گزاره ها نسبي و تغييرپذير است." اين تمايز باعث مي شود تا فرد دچار اين اشتباه كه "اين گزاره براي تو صادق است و براي من نيست" نشود.

آدلر تمايز سومي نيز كه به بحث ما نزديكي دارد براي ماهيت حقيقت قايل است. بايد ميان پرسش "حقيقت چيست؟" و "چگونه فردي مي تواند درستي يا نادرستي يك پديده ي حقيقت نماي مشخص را تفكيك نمايد؟" تمايزي قايل گشت. آدلر باور دارد كه اين تمايز بااهميت است. توانايي (يا ناتواني) يك فرد در شناسايي گزاره اي مشخص ارتباطي با درستي آن ندارد. از نگاه آدلر اين گفته بدين معناست كه حتي مقوله هاي مطلق ديني درباره ي ايمان فراتر از حقيقت فكري يا تجربي است، اين گفته پاسخي به اينكه آيا اين گزاره ها جوهرهاي جوهرهاي حقيقت اند يا نه، در خود ندارد.

هارولد نتلاند نيز برخورد همساني در اين باره در كتابش به نام آوازهاي ناهنجار (1991)داشته است. نتلاند درباره ي ماهيت حقيقت مي نويسد،

براي اين كه بگوييم يك حقيقت گزاره اي است، بايد به خاطر داشت كه هرچند {واژه هاي} "حقيقي" و "حقيقت" در جاهاي گوناگوني به كار مي روند، اما از نگاه منطق، حقيقت، كيفيت يا ويژگي گزاره هاست. بدين معنا كه، حقيقت ويژگي آن گونه گزاره هاست كه اگر به پديده هاي مربوطشان ارجاع داده شوند بايد بازتاب دهنده ي خود گزاره باشند؛ در غير اين صورت نادرست اند.

نتلاند ادعا مي كند كه درك درست از پديده هاي ديني "بايد در بردارنده ي تصوراتي گزاره اي و حقيقتي انحصاري باشد." او حتي اظهار مي دارد كه اديان غيرسازنده ي ادعاهاي حقيقي خود پديده ي حقيقت نمايي اند كه در عمل ايجادگر تناقض مي شوند.

هيك چگونه پاسخي به اين ادعا كه سنن ديني پديدارگر پديده هاي حقيقت نماي اند (از نگاه حقيقت منطقي)، خواهد داد؟ هر چند هيك در عمل مي پذيرد كه اديان پديدارگر پديده هاي حقيقت نما هستند، اما پاسخ به اين پرسش دشوار است. به نظر مي رسد هيك انديشه ي خود را درگير اين مسئله نموده است. كتاب خدا و جهان ايمان اش كه در سال 1973 به چاپ رسيده درباره ي اين مسئله به سخن مي پردازد. بخش دوم اين كتاب (با عنوان "دين يعني پشتيباني از حقيقت") پاسخي به ادعاي مثبت گرايان و غيرشناخت گرايان[12]، كه ادعا مي كنند زبان ديني دربردارنده ي گزاره هاي معنادار نيست، مي باشد. هيك پنداشت هاي مثبت گرايان را مي پذيرد و نشان مي دهد كه، حتي بر بنياد سنجه هاي خودشان، زبان ديني دربردارنده ي ادعاهاي حقيقي معنادار مي باشد. در آن هنگام، هيك جايگاه انتقاد كساني بود كه ادعا مي كردند حقيقت يك دين داراي اهميت نيست و همه ي موضوعات مورد گفتگو درباره ي دين، چيزي نيستند به جز بيهوده گويي. هيك در جايي نگاشت، "نيازي به كاربرد آگاهانه ي دين، تا هنگامي كه گفتگوها بر سر حقيقت آن به درستي سنجيده نشده و درك نگشته، نيست.

در آن هنگام هيك متقاعد شد كه باورهاي ديني با ادعاهاي حقيقي[13]-- حقيقت منطقي، درست همان گونه كه آدلر بيان مي كند، سر و كار دارد. در حقيقت، او مي گويد، "ادامه ي برخورد واقعي با امور قطعي، كه در مركزيت ايمان مسيحي قرار دارد، بسيار حياتي است...." هر چند هيك، حتي در آن زمان،‌ باور داشت كه زبان ديني نيز تهي از "افسانه" نيست، گفته هايي كه بدون وجود حقيقت زباني از ارزش ديني والايي برخوردارند، ما را به اين نتيجه مي رسانند كه مسيحيت نمي تواند ماهيتش را مگر اين كه بر "منش واقعي" ادعاهاي بنيادي اش پافشاري ورزد، زنده نگاه دارد. انديشه ي هيك درباره ي اين مسئله ظاهرا به گونه قابل توجهي ديگرگون شده است. امروزه هيك شماري از ادعاهاي بنيادين مسيحيت را همچون گذشته واقعي نمي پندارد.

نمونه اي از تازه ترين انديشه هاي هيك را مي توان در كتاب تفسيري از دين وي يافت. او ميان آنچه خودش "لفظي" و "اسطوره اي" مي نامد، تمايز قايل مي شود. تعريف هيك از حقيقت لفظي همانند مفهوم حقيقت منطقي آدلر است (تعريفي كه با واقعيت پهلو مي زند). هيك درباره ي حقيقت اسطوره اي مي نگارد، "گفتار يا دسته اي از گفتارها درباره ي ايكس هنگامي سخن از اسطوره اي است، هر چند لفظا درست نيست، كه گرايش به يافتن پاسخ وضعي مناسبي براي ايكس داشته باشد." فرود آدم و هوا از بهشت نمونه اي از چيزي است كه هيك آن را حقيقت اسطوره اي قلمداد مي كند. هر چند اين داستان زمينه ي تاريخي ندارد، اما از ارزش ديني مهمي برخوردار است.

اين پندار، اين پرسش را مطرح مي سازد كه، فرد چگونه مي تواند ميان افسانه و حقيقت لفظي تفكيك قايل شود؟ هيك مي نويسد، "فرضيه ي كثرت گرايانه گوياي برخي از باورهاي فرا-تاريخي است، ... شايد اين باورها افسانه هايي راست يا دروغ باشند تا ادعاهاي حقيقي اي درست يا نادرست." هيك ادعا می کند كه فرضيه اش الزاما باورهايي را كه بايد از آنها برداشتي اسطوره اي شود، تعيين نمي كند. اما بي درنگ شرطي را بر آن مي افزايد:

تنها استثنا باورهايي اند كه سنت خاصي را كه بر باور فرد از رستگاري تاثير مي گذارد، مشخص مي سازند: فرضيه ي كثرت گرايانه مي گويد هنگامي كه چنين باورها در مرحله ي ويژه اي از تاريخ، تنها به خاطر اين كه گروهي كه پيرو دين خاصي هستند، از نگاه اسطوره اي درست به شمار روند، اين باورها داراي حقيقت لفظي اي كه براي هر كس تشكيل دهنده ي حقيقت واقعي اند، نمي باشد.

به سخن ديگر هيك ادعا مي كند كه هر باور ديني اي كه اگر حقيقتي لفظي باشد و ناهمساز با باورهاي دين ديگري، بايد با ديدي اسطوره اي نگريسته شود.

اين گفته تناقض فرضيه ي هيك را نخ نما مي كند. هر چه او بيشتر بر مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض پافشاري كند، تفسير او از باورهاي ديني براي پيشگيري از شدت نخ نما شدن تناقض بالقوه ي فرضيه اش از نگاه اسطوره اي بيشتر مي شود. اين حركت هزينه ي گزافي را در بر دارد. اگر هيك بيش از اين با باورهاي ديني برخوردي اسطوره اي داشته باشد، چگونه مي تواند خود را طرفدار واقع گرايي قلمداد كند (حتي از نوع انتقادي آن)؟ همان گونه كه گفته شد، واقع گرايان ادعا مي كنند كه ابژه هاي ادراكي جداي از فهم ما از آنهاست. انتقاد من از ادعاي او درباره ي زبان ديني كه گاهي با عناصر غيرلفظي يا استعاري مرتبط مي شود نيست. مطمئنا قضيه ي اصلي اين نيست. بلكه، انتقاد من از شيوه ي كاربرد اسطوره در فرضيه ي اوست. برخي از باورهايي را كه طرفداران ديني خاص آنها را ادعاهاي منطقي حقيقت قلمداد مي كنند (مانند وجود خدا از نگاه مسلمانان)، توسط هيك بازتفسيري اسطوره اي مي شوند.

اگر تفسير اسطوره اي از پديده هاي ديني يك ديگرگوني ماهوي با نگرش واقع گرايانه به پديده هاي ديني نمايان بسازد، همانگونه كه به نظر مي رسد، اين خود باعث ايجاد پرسش ديگري مي شود: در چه مفهومي ديدگاه هيك با دي.زي.فيليپ و دون كوپيت كه ادعا مي كنند زبان ديني وجودي جداي از واقعيت عيني نيست، تفاوت دارد؟ به باور من هيك مي تواند نگرشش را در سطح پديده هاي حقيقت نماي متناقض، از يك سو، نگرشي واقع گرايانه به پديده هاي ديني (كه پنداشته مي شود اديان پديد آورنده ي ادعاهاي حقيقي است) و نظريه ي كثرت گرايانه اش از سوي ديگر، پي گيرد. هيك مي خواهد همزمان هم به واقع گرايي توسل جويد و هم به پشتيباني از فرضيه ي كثرت گرايانه اش بپردازد.

نمونه اي از اين مسئله را به آشكارا مي توان در گفتگويش درباره ي رابطه ميان واقعيت و فاعل[14]و غير فاعل[15] به مشاهده نشست. از يك سو، هيك مي خواهد به پافشاري بر اين مسئله كه ادراكات گوناگون از واقعيت "نمودهاي درست" واقعيت اند، ادامه دهد. از ديگر سو، هيك نمي خواهد ادعا كند كه اين نمودها توصيف هاي لفظا درستي از واقعيت هستند. بلكه مي گويد آنها از نگاه اسطوره اي درست به شمار مي آيند. ظاهرا هيك درباره ي واقعيت و غيرواقع گرايي فاعل و غيرفاعل واقعيت، نگرشي واقع گرايانه داشته است.

به طور فشرده، كاربرد اسطوره توسط هيك براي از ميان برداشتن ناسازگاري ها ميان سنن ديني مانند كوشش بر متوقف كردن جريان خوني است كه از انگشتي بريده شده بيرون مي آيد.

اين رويكرد مرا با دومين مشكل فرضيه ي هيك يعني ذات بازنگرگرايانه ي آن روبه رو مي سازد. هيك براي عملي ساختن فرضيه اش مي بايد شماري از مفاهيم ديني اي را كه پايه گذاران و طرفداران سنن گوناگون آنها را رد مي كنند، تعريف دوباره اي عرضه بدارد. شايد بهترين نمونه ي آن، مفهوم رستگاري/ آزادي باشد. رويكرد رستگاري/آزادي يعني تغيير از خود محوري به واقعيت محوري. بر بنياد گفته هاي هيك هر دين مفاهيم {ويژه ي} خود را از رستگاري/آزادي دارند. هر چند اكثر سنن در كليت خود دربردارنده ي مفاهيم رستگاري/آزادي هستند، اما ادعاي اين كه به دليل آن كه بيشتر اديان به يك گونه دسته بندي مي شوند و باورهايشان نيز به يك گونه مي باشد، ادعاي بزرگي است. هيك در عمل چنين رويكردي را نمي پذيرد. هر چند در واقعيت به نظر مي رسد او دست به پذيرش اين رويكرد مي زند. براي نمونه هيك ادعا مي كند،

نخست،‌ انديشه هاي مهمي در قالب سنن گوناگون كه ظاهرا جايگزين هاي متفاوتي ندارند درتحليلي موشكافانه مي توانند تعابير گوناگوني از انديشه اي يكسان باشند: از همين رو، برداشت يك مسيحي از رستگاري و ادراكات يك هندو و بودايي از آزادي اصطلاحاتي اند كه از مفهوم بنيادي دركي كه احتمالا خود از وجودي والاتر براي انسان است، سرچشمه مي گيرند.

"بررسي موشكافانه تر" كليد اصلي اين مسئله است. گمان مي كنم اين دو واژه، اصطلاحي درخور به جاي بازنگرگرايي[16] باشد. فهم يك بودايي از آزادي نيروانايي با فهم يك مسيحي از رستگاري فردي، هستي جسماني در بهشت در حضور خداي تثليث، متفاوت است. اگر چه شايد گفته ي هيك درست باشد—اين كه هر دوي اين ادراكات ممكن است درگير فهم احتمالا بزرگتري براي وجود انسان باشد—شيوه ي درك اين دو سنت اعتقادي كاملا متفاوت از يكديگرند. افزون بر اين، تعريف هيك از رستگاري/آزادي تعريف ريشه اي نيست. اين باور نيز باوري بازنگرانه است. فهم مسيحي از آزادي، به زندگي پس از اين جهان باز مي گردد. اين فهم درباره ي اسلام و برخي ديگر سنن نيز صادق است.

نتيجه ي اين بازنگرگرايي آن است كه فرد نمي داند، آيا اديان واقعا پديده ي حقيقت نماي معناداري را ايجاد كرده اند يا نه. هر چند او در عمل تصريح مي كند كه اديان پديد آورنده ي پديده هاي حقيقت نما هستند، اما كاربرد گسترده ي بازنگرانه ي وي از باورهاي حقيقي با نگرشي اسطوره اي نمايانگر رد اين باور مي باشد. هيك ادعا مي كند كه باورهاي حقيقي با نگرش اسطوره اي ارزشمند است، چرا كه آنها "پاسخ وضعي" مناسبي به واقعيت مي دهند. به سخن ديگر، ارزش اصلي باورهاي ديني در عمل آشكار مي گردد. اما‌ هيك اين گفته را در سال 1973 رد كرد. هيك در جايي نگاشت، "ادعا مي كردم كه دين درگير فهم واقعيت است و گواه هاي هسته اي آن، ادعاهايي حقيقي يا غيرحقيقي مي باشند. در اين بخش مي خواهم ديدگاه مخالف آن را به چالش بكشم، پنداشت هاي خامي كه به گواهي هاي ديني كاري ندارند بلكه فهمي اند درست...

تا اينجا به دو ضعف فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك اشاره كرديم. نخست، نگرش هيك از يك ناسازگاري دروني برخوردار است. او نمي تواند در حضور پديده هاي حقيقت نماي متناقض ديدگاه واقع گرايانه اي نسبت به پديده هاي ديني و نيز فرضيه اش روي دست بگيرد. دوم، به اين مسئله اشاره شد كه فرضيه ي كثرت گرايانه ي او داده هاي اطلاعاتي ديني را كه خود مدعي آنهاست، كاملا تصديق نمي كند. هيك تعبير دوباره اي از مفروضات ديني (در اينجا پديده هاي حقيقت نما) براي عملي كردن نظريه اش ايجاد مي كند. اين بازتعبيري توسط كاربرد گسترده ي اسطوره شناسي كه به باور من دست رد بر سينه ي اين ادعا كه اديان پديدارگر پديده هاي حقيقت نماي منطقي اند، مي زند.

فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك و پديده هاي حقيقت نماي متناقض: با هم سازگارند يا در تناقض دارند؟

پيش از پاسخ به رويكرد هيك درباره ي پديده هاي حقيقت نما مي خواهم بر نكته اي ديگر درباره ي ذات حقيقت اشاره اي بكنم. يكي از مفاهيم بنيادين منطق، اصل پذيرش[17] است. اگر گزاره اي معين (پي) درست باشد، خلافش، ضد (پي)، نمي تواند همزمان درست باشد. گفته ي پايين را در نظر بگيريد:

* در سال 1989 دانشگاه ميشيگان برنده ي مسابقات ان سي اي اي در رشته ي بسكتبال شد.

در سال 1989 دانشگاه ميشيگان برنده ي مسابقات ان سي اي اي در رشته بسكتبال نشد.*

هويداست كه هر دو گفته نمي توانند همزمان درست باشند. در حقيقت، همه ي موضوعات حقيقت دستخوش تناقض هستند.

از همين رو، هر پديده ي حقيقت نما بايد يا درست باشد يا نادرست. اين ادعا از اصل مستثني مياني[18] پيروي مي كند. اگر اديان پديدارگر پديده هاي حقيقت نمايند، همان گونه كه گفتم، پس ادعاهاي ديني، بر اساس تعريفشان، دستخوش تناقض هستند. اين بدان معناست كه اگر دو دين پديده هاي حقيقت نماي متناقض پديد آورند، هيچ كدامشان درست نخواهد بود. يكي از باورهاي بنيادين اسلام وجود يك خدا، الله، مي باشد. محمد چندخدايي را رد كرد. اگر ادعاي محمد درست باشد، پس باور هندوها از وجود چندين خدا نادرست خواهد بود – يا بر عكس. بايد روشن گردد، اگر اديان سازنده ي اين گونه پديده هايند، و اين پديده ها توسط اديان به وجود آمده اند، پس فرضيه ي كثرت گرايانه ي هيك ناموجه خواهد بود.

در اينجا مي خواهم كوشش هيك براي نجات فرضيه اش از مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض را به بررسي بگيرم. نخست، هيك همواره اين پديده ها را مسلم فرض مي كرد. پرسش اساسي اين است: آيا پديده هاي حقيقت نماي متناقض مي تواند ترجمان فرضيه ي كثرت گرايانه ي ناموجه او باشد؟

هيك در گفتگوهايش مكررا از سخن گفتن درباره ي اين پرسش سرباز مي زند. هيك درباره ي تفاوت هاي تاريخي ادعا مي كند، "ما گواه اندكي براي پذيرفتن بيشتر آنها در دست داريم." او باورمند است به دليل اين كه اين گفتگوها نمي توانند در اين بحث جايي داشته باشند، پديده هاي حقيقت نماي متناقض (تاريخي) از ارزش فرضيه اش چيزي نمي كاهد. هيك برخورد همساني در گفتگو از پديده هاي حقيقت نماي متناقض فرا-تاريخي دارد. او ادعا مي كند كه پديده هاي حقيقت نماي متناقض فرا-تاريخي در حقيقت "پرسش هايي بي پاسخ" اند—پرسش هايي كه پاسخ درستي دارند، اما نمي توانند از نگاه تاريخي و تجربي سخني براي گفتن داشته باشند. هيك اظهار مي كند كه هيچ كس درباره ي گذرا يا جاودانگي جهان چيزي نمي داند، و نيز كسي دقيقا از سرنوشت افراد پس از مرگ آگاهي ندارد.

انگاشتي كه پشت اين مسئله نهفته است ظاهرا به دليل اين است كه، اين تعارضات نمي توانند راه بيرون رفتي بيابند (چيزي كه بايد پيش از اين مي گفتم)، اما در حقيقت اين تعارضات مسئله اصلي به شمار نمي روند. اين انگاشت از پرسش اصلي گريز مي زند. حتي اگر قرار باشد از فرضيه ي هيك دفاع كند(كه پديده هاي مخالف پديده هاي حقيقت نما نمي توانند احقاق يابند)، موفق به نجات فرضيه ي هيك نخواهد شد. اگر دو دين ادعاهاي ناهمساني داشته باشند، يكي از آنها بر پايه ي قانون عدم تناقض بايد اشتباه باشد. اين حقيقت كه يكي از آنها نمي تواند باور درست را مشخص كند راهگشاي مشكل نيست. مورتيمور آدلر بر اين نكته به گفتگو مي پردازد.

نكته ي مهم اينجاست كه اگر شروط ايمان، كه غيرقابل اثباتند، از همان حقيقتي كه نتايج پژوهش هاي تاريخي، علمي و فلسفي دارند،‌ برخوردار باشد؛ پس اين حقيقت كه آنها فراي شواهد تجربي و عقلي است به اين معنا نخواهد بود كه آنها از بررسي از نگاه حقيقت منطقي مستثنا مي باشند. {شروط ايمان بايد مانند شواهد تجربي و عقلي از نگاه منطقي بررسي گردند، وگرنه معنايي ندارند}. هنگامي كه شروط ايمان با يكديگر ناهمساني دارند، نمي توان به درستي دو شرط قضاوت كرد، هر چند شايد هر دوي آنها نادرست باشد.

گفتگوي هيك درباره ي سرنوشت انسان ها پس از مرگ شايد مهمترين نمونه از امري مسلم باشد. هيك ابراز مي كند كه سنن سامي، مانند اسلام، يهوديت و مسيحيت بايد به زندگي دوباره همراه با گرايش به بهبود موقعيت شان ارزش بيشتري بدهد. هر چند اين گفته ممكن است راه بيرون رفتي براي اين تناقض پيش روي مان بگذارد، اما باعث انحراف از مسئله مي گردد. نكته ي مهم اين است كه سنن شرقي و غربي ادراكات متناقضي نسبت به زندگي پس از مرگ دارند. همچنين هيك ابراز مي كند كه هندوها ممكن است برخوردي اسطوره اي با باورهايشان داشته باشند. اين برخورد نيز مسلم پنداشته مي شود. اكثر هندوها باورمندند كه انسان ها پس از مرگ دوباره زنده خواهند شد. همچنين هيك بيان مي دارد كه شايد برخي پس از مرگ تجسد يابند در حالي كه برخي ديگر تنها يك بار در اين جهان تجسم پيدا كنند. هر چند اين امر ممكن است، اما بازتاب دهنده ي اين باور نيست. اين باور نيز خود امري مسلم پنداشته شده است.

آخرين مثال در خودداري از پرداختن به ادعاي خود در آثار هيك، مسئله ي حل انديشه ي سرنوشت انسانها پس از مرگ براي رستگاري / آزادي مي باشد. هيگ مي گويد، "اما اگر بپرسيم: آيا باور، يا عدم باور، به تجسد دوباره امري بنيادين براي پذيرش رستگاري/آزادي به شمار مي رود؟ پاسخ بي گمان منفي خواهد بود. اين انگيزه ي اصلي هيك است. ديديم كه يكي از بخش هاي كليدي در اثبات پشتيباني از فرضيه ي هيك اين حقيقت است كه همه ي اديان گرايش به سوي تغيير از خود محوري به واقعيت محوري دارند. بر بنياد گفته ي هيك، با وجود باورهايي متناقض در سنن ديني گوناگون، هر دين به ارمغان آورنده ي رستگاري/آزادي مي باشد. در نتيجه، هيك ادعا مي كند كه پديده هاي حقيقت نماي متناقض مشكلي فرا راه فرضيه ي او قرار نمي دهند.

آيا اين سخن پاسخي براي اين مسئله است؟ خير. نخست، بايد اشاره شود ادعاي هيك بر اين كه رستگاري/آزادي در همه ي سنن وجود دارد، خود پديده ي حقيقت نمايي متناقض است. هيك نمي تواند از مسئله ي حقيقت دوري گزيند. دوم، و مهمتر از آن، اين جنبش هيك تنها در صورتي كه رستگاري/آزادي محدود به برخي زمينه هاي تغيير اخلاقي در زندگي دنيوي باشد، عملي خواهد بود. اما آيا اين گونه رستگاري/آزادي براي بودايي ها، هندوها، مسلمانان، يهوديان و مسيحيان قابل فهم خواهد بود؟ آشكار است كه نه.

هيك ادعا مي كند كه باور فردي به زندگي پس از مرگ، بر تجربه ي او از رستگاري/آزادي تاثير نمي گذارد. اما، اين ادعا آشكارا با داده هاي اطلاعاتي هر دين در تناقض مي باشد. هيك چگونه مي داند كه يك باور بر برداشت شخص از رستگاري/آزادي تاثيري نمي گذارد؟ رستگاري از نگاه مسيحيان با جاودانگي خدا در ارتباط است تا با ابديت دوزخ. براي چنين تجربه اي بايد باوري راسخ داشت. هنگامي كه ادعاهاي سنن ديني گوناگون در گستره ي خودشان پذيرفته شوند، ادعاي هيك مبني بر اين كه همه ي اديان{برداشتي} برابرانه از رستگاري/آزادي دارند، بازنگرانه و نامحتمل خواهد بود.

نه تنها گفتگوي هيك درباره ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض مكررا اين نكته را مسلمتر مي سازد، بلكه پافشاري هيك بر اين نكته كه پديده هاي حقيقت نماي متناقض حل نشدني اند نمايانگر رد ضمني اين مسئله است كه ملاك هاي قطعي ديگري براي حل اين معزل وجود دارد. هيك ادعا مي كند كه مسيحيان و مسلمانان بر سر طبيعت مرگ مسيح ناسازگاري دارند. مسيحيان ادعا مي كند مسيح به صليب كشيده شد در حالي كه مسلمانان اين ادعا را نمي پذيرند. اين مثال و ديگر مثال ها فرد را از اين كه آيا شواهد هر دين براي رد و پذيرش يك مسئله به اندازه كارگر است، شگفت زده مي سازد. اما، شواهد ادعاي مسيحيان دال بر به صليب كشيده شدن مسيح به مراتب قاطع تر است.

هيك مي پندارد توانايي ما در حل پديده هاي حقيقت نماي متناقض فرا-تاريخي بسنده نيست. تعريف هيك از پديده هاي حقيقت نماي فرا-تاريخي متناقض نه تنها نشان مي دهد كه چنين گفتگوهايي تاكنون به نتيجه نرسيده اند، بلكه ظاهرا هرگز به پاسخي نخواهند رسيد. هيك مي پذيرد، با توجه به ذات جهان كه، "كيهان شناسي علمي شايد روزگاري قادر به حل اين پرسش بشود... با يافتن شواهدي براي بيرون رفت از اين مشكل، با در نظر گيري كليت موضوع، تشخيص "باز" يا "بسته" بودن جهان ناكافي خواهد بود. بر بنياد سخن هيك، شواهد علمي درباره ي حادث بودن زمين مبهم مي باشد. اين ادعا خود پرسش برانگيز است. شواهد تجربي نابي كه بيانگر حادث بودن جهان در دست است.

اما مهمتر از اينها، هدف ويژه اي در پشت ديدگاه انكارگرايانه ي (وجود خدا) هيك نهفته است. اين ديدگاه هر گونه ناسازگاري بالقوه اي را رد مي كند. شواهد علمي پشتيبان اين حقيقت كه جهان حادث است، در تناقض با بسياري از سنن ديني غربي كه مي گويند جهان قديم است، و هيك نيز از آن احتراز مي ورزد، قرار دارد. ادعاي هيك بر اين كه چنين گفتگوهايي نمي تواند راهگشا باشند، بر انگاشتي استوار است كه توسط داده هاي اطلاعات ديني به پديد آمده. او در گرايشش به احتراز از تناقض ادعا مي كند كه يك پديده ي حقيقت نما كه درستي اش بر اساس تجربه اثبات شده، نمي تواند يك باور ديني را تحريف كند. "حتي اگر كيهان شناسي علمي به نتيجه ي دقيقي درباره ي يگانگي انفجار بزرگ[19] برسد باز هم هيچ مسئله ي ديني اي حل نشده است."

اگر هيك باورمند است كه شواهد علمي نمي تواند يك مقوله ي اعتقادي را رد يا پشتيباني كند، پس باعث مي شود تا سخن آغازينم درباره اين كه هيك، هنگامي كه مورد طعن قرار مي گيرد، در عمل ادعاي آن كه اديان پديدارگرهاي پديده هاي حقيقت نمايند، رد مي كند. مشكل نيز كاملا آشكار است. اگر اديان پديد آورنده ي پديده هاي حقيقت نمايند، اين حقيقت نماها كه خود در زمينه هاي ديگري چون زمينه هاي علمي به وجود آمده اند، تصديق بر تناقض اين ادعا مي نهد.

پاسخ هيك به اين ديدگاه احتمالا دوسويه است. نخست، او اشاره مي كند، حتي در قالب مسيحيت، باور درست درباره ي ماهيت جهان از رستگاري ضروري به شمار نمي رود. اين گفته درست است، اما نكته اي را كتمان مي كند. باورهايي در ميان مسيحيان مروج است كه نيازي به رستگاري/آزادي در آنها احساس نمي شود. نكته ي مهم اين است كه فرد بايد به باورهايي اعتقاد داشته باشد تا رستگاري مسيحي را تجربه كند (در اين قضيه، به شرايط فردي در برابر خدا و شخص مسيح).

دوم، به باور من، هيك بايد تصديق مي كرد كه شواهد علمي مي تواند يك باور ديني را به ابطال بكشاند، اما ادامه مي دهد كه اكثريت ادعاهاي ديني هرگز نمي توانند توسط تجربه هاي علمي معتبر شناخته شوند. چنين جنبشي مستلزم تاكتيك پذيري اي است كه داراي ملاك هايي جداي از سنت اند، ملاك هايي كه توسط آنها مي توان باورهاي ديني را از نگاه عقلي به دست بررسي سپرد. اما، اين همان چيزي است كه هيك از آن طفره مي رود. جزم انديشي هيك به طور ضمني، ردي است بر ملاك هاي عقلي اي كه توسط آنها باورهاي ديني متناقض مي تواند، حداقل در عمل، به دست ارزيابي سپرده شود.

ديگر انديشمندان با ادعاي هيك دال بر اين كه هيچ ملاكي جداي از سنت كه توسط آن بتوان سنن ديني را به سنجش گرفت وجود ندارد، مي پذيرند. براي مثال به باور هارولد تنلاند حداقل شش ملاك وجود دارد. اين ملاك ها دربردارنده ي اصول بنيادين منطق، شناخت گفته هاي متناقض، هماهنگي، توانايي توصيف شايسته ي همه ي داده ها{ي ديني}، سازگاري با ديگر زمينه هاي علمي مانند تاريخ و ساينس، و ملاحظات اخلاقي، مي باشد. اين ملاك ها در زمينه هاي علم، تاريخ و فلسفه براي سنجش نظريه هاي گوناگون و ديدگاه هاي جهاني به كار مي رود. از اين نگاه، ديدگاه انكارگرايانه ي (وجود خدا) هيك درباره ي توانايي ما در بيرون رفت از مسئله ي پديده هاي حقيقت نما غيرقابل ضمانت است.

در بررسي من از چگونگي انجام پذيرفتن فرضيه ي كثرت گرايانه ي مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض، اين انديشه ها را پيشنهاد كرده ام: نخست، به باور من، فرضيه ي هيك با يك رشته ناسازگاري هاي دروني روبه رو شده است. او، با بودن پديده هاي حقيقت نماي متناقض، نمي تواند ديدگاهي واقع گرايانه در برابر پديده هاي ديني و همزمان بر فرضيه اش پيش رو بگيرد. دوم، اشاره كردم كه فرضيه ي كثرت گرايانه ي او داده هاي ديني (در اين قضيه، حقيقت نماها) را با تعبير آن براي جامه ي عمل پوشاندن به فرضيه اش تحريف مي كند. اين تعبير دوباره توسط كاربرد گسترده ي اسطوره شناسي كه پديدارگري اديان در پديده هاي حقيقت نماي منطقي را رد مي كند، به انجام مي رسد. سوم، گفته شد كه هيك مكررا پديده هاي حقيقت نماي متناقض را در مباحثاتش مقوله هايي مسلم انگاشته است. او پرسش "آيا پديده هاي حقيقت نماي متناقض گرايش به ابطال فرضيه ي كثرت گرايانه هيك دارند؟" را به "آيا واقعا اديان {بر برداشت مردم} از رستگاري/آزادي تاثيرگذار مي باشد؟" ديگرگون ساخته است. با طرح اين پرسش، او از مسئله ي واقعي طفره مي رود. چهارم، به باور من ادعاي جزم انديشانه ي هيك مبني بر اين كه پديده هاي حقيقت نماي متناقض قادر به حل مشكل نيستند نمايانگر رد اين انديشه است كه ملاك هاي عقلي اي وجود دارد كه توسط آنها ديدگاه جهاني ديني را مي توان سنجيد.

نتيجه

آيا فرضيه ي هيك راه بيرون رفتي براي مسئله ي پديده هاي حقيقت نماي متناقض اديان گوناگون ارائه مي كند؟ به باور من، نمي تواند. در آغاز گفتم كه براي قابل پذيرش بودن فرضيه ي هيك، اين فرضيه بايد جدا از ناسازگاري هاي دروني بررسي شود و تشريح درستي از پديده هاي ديني داشته باشد. همان گونه كه نمايانده ام، اين فرضيه براي هيچ يك از اين ملاك ها رضايت بخش نيست.

اين نوشته با داستان سه مرد نابينايي كه مي كوشيدند فيلي را توصيف كنند، آغاز شد. مرد نابيناي نخست پاي فيل را به دست داشت. مي گفت، "به پندار من فيل مانند تنه ي يك درخت بزرگ است." مرد دوم سخن او را نپذيرفت. در حالي كه خرطوم فيل را به دست داشت مي گفت،‌ "به باور من يك فيل مانند ماري بزرگ است." مرد سوم باور داشت هر دو در اشتباهند. با شگفتي مي گفت، "يك فيل چون ديواري بلند است." او پهلوي فيل را لمس مي كرد. اين داستان نسخه ي ديگرگونه اي از فرضيه ي هيك است. هيك بدين باور است كه هر سنت ديني چون مردي است كه، همانگونه كه كانت از نابينايي رنج مي برد، نمي تواند فيل را همان گونه كه هست به چشم ببيند.

اما، چگونه بدانيم اين مردان نابينا توصيف فيل يكساني را مي كردند؟ تصور كنيد مرد نابيناي نخست، در حالي كه درخت بلوطي را لمس مي نمود گفت، "به پندار من فيل چون تنه ي درختي بزرگ است." سپس مرد دوم را در نظر بگيريد، در حالي كه پيپ آتش نشاني را در دست داشت گفت، "نه، به باور من يك فيل مانند مار است." اما مرد سوم كه دستش برج سير شهر شيكاگو را لمس مي كرد گفت،‌ "به پندار من هر دوي شما در اشتباهيد؛ يك فيل مانند است." اين داستان نمايانگر امري اثباتي است يعني، همه ي اين سه مرد بدن يك فيل را لمس مي كردند.

افزون بر اين، موقعيت نمايش داده شده در اين داستان واقعا جهان(هاي) اديان را توصيف مي كنند. هيچ كدام از توصيفات مردان نابينا متناقض نبود. آنها كاملا از يكديگر تفاوت داشتند. اما آيا گفته هاي هر يك از مردان نابينا از فيل در تقابل با ديگري قرار داشت؟ آيا هنوز مي توان باور داشت همه ي آنها توصيف گر يك فيل همسان اند؟ چقدر تناقض در تشريحات آنها پيش از اين كه آشكار گردد كه فيل همساني را توصيف مي كردند، وجود داشت؟ مي توان پرسش همساني را نيز درباره ي فرضيه ي هيك مطرح نمود. درباره ي پديده هاي حقيقت نماي متناقضي كه اديان گوناگون پديد مي آورند، آيا پذيرش ادعاي هيك دال بر اين كه همه ي اديان نمودهايي از واقعيت غايي يكساني اند، درست است؟

در بخشي از كتاب پرسش هاي مورد چون و چرا، اديان يهوديت، مسيحيت و اسلام را خطاب قرار مي دهد: "آيا ما خداي همساني را مي پرستيم؟" هيك معقول بودن اين ادعا را كه همه ي اديان خداي همساني را مي پرستند به خدايي با نام هاي گوناگون رجعت مي دهد. با توجه به اين مشكل، موضع اين است كه توصيفات گوناگون بايد سازگار با يكديگر باشند. هيك مي گويد، "و به سادگي به نظر مي رسد كه خدايي همسان به نام ها و هويت هاي مختلف به توصيف در مي آيد. تفاوت ها ميان اين شخصيت هاي الهي توصيف پذير، آن قدر ظريف است كه باعث پذيرش آنها مي گردد." به باور من انتقاد مشابهي درباره ي فرضيه ي هيك نيز صادق است. حتي با تمايز ميان واقعيت و واقعيت آن چنان كه مردم درك مي كنند، تفاوت هاي ميان سنن ديني بسيار ژرفتر از فرضيه ي باورپذير وي مي باشد.

[1] Truth-claims

[2] God and the Universe of Faiths

[3] َAn Interpretation of Religion

[4] Non-realism

[5] Post-axial faiths

[6] Ultimate Reality

[7] Conceptual Lens

[8] Trans-historical

[9] Self-centeredness

[10] Reality-centeredness

[11] Art of Truth

[12] Non-recognitionists

[13] Fact-assertions

[14] Personae

[15] Impersonae

[16] Revisionism

[17] Non-contradiction

[18] Principle of Excluded Middle

[19]

سیمین بارکزی با لت و کوب به شفاخانه منتقل شد (ویدیو)

2011-10-14T10:09:00.003+04:30

منبع: وبلاگ کنکاش

نیروی های دولتی ساعت ۱۰ شب روز پنج شنبه ۱۳ اکتبر به خیمه ی که خانم سیمین بارکزی در آن اعتصاب غذا کرده بود یورش برده و وی را با بی حرمتی و ضرب و شتم در حالیکه سیرم در دست داشت کشان کشان به سوی آمبولانس آورده شد و به شفاخانه چهارصدبستر کابل منتقل گردید. خیمه خانم بارکزی و خیمه های اطراف آن که به حمایت از اعتصاب غذا این خانم بر پا گردیده بود توسط نیروهای امنیتی جمع آوری گردید. خانم بارکزی در تماس تلفنی که از شفاخانه چهارصد بستر کابل داشتُ گفت: که اورا لت و کوب نموده اند و میپرسید گناهش چیست که چنین بیرحمانه با او برخورد شده است خانم بارکزی اضافه کرد آنها مرا میخواهند بکشد٬ مرا میخواهند بی هوش کنند. من نمیخواهم اینجا (شفاخانه) بمانم.

این یورش پس از آن صورت گرفت که شورای علمای افغانستان طی یک فتوا٬ اعتصاب غذا را یک عمل حرام اعلام نمود و گفته شد چنانچه کسی بر اثر اعتصاب غذا جانش را از دست بدهد مرگ او نیز حرام است .

خانم بارکزی از دوازده روز به اینسو در اعتراض به حذف نامش از فهرست نمایندگان مجلس، دست به اعتصاب غذا زده و خواستار بازنگری آرای انتخاباتی خود شده بود.

او در نتیجه بررسی های اخیر کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان، کرسی خود را در مجلس نمایندگان از دست داد.

خانم بارکزی طی یک وصیت نامه گفته بود که اگر این اعتصاب منجر به مرگ او شود، حامد کرزی، محمد قسیم فهیم معاون او، عبدالرئوف ابراهیمی رئیس مجلس و فضل احمد معنوی رئیس کمیسیون مستقل انتخابات مسئول خواهند بود.

صدای خانم بارکزی

نامه ای به رحیمه جامی !

2011-10-12T13:16:00.001+04:30

وکیل صاحب عزیز ! من منیحیث یک شهروند افغانستان برایت می نویسم، منحیث یک شهروند که از تعداد شان رای گرفته ای و به مجلس راه یافتی، گرچه من خودم شخصا برات مستقیم رای نداده ام اما میدانم که تو وکیل مردم افغانستان هستی نه و کیل تنها آنانکه برایت رای داده اند ، ازینرو به خودم این حق را میدهم که برایت این نامه را نوشته کنم.
وکیل صاحب ! من امروز این نامه ام را فقط بخاطر بانوی مینوسم که شما به عوضش بعد ازهشت ماه به مجلس آمده اید و او امروز اعتراض دارد و برای بی توجهی حکومت آماده است که جانش را قربانی کند و اگر ادعای عدالت را خواهی را نمیداشت تا این سرحد دوام نمی آورد.
وکیل صاحب ! من این را میدانم که شما برای بدست آوردن حق تان چقدر زحمت کشیدید؟ و چقدر به جاده ها برآمدید و اعتراض کردید که بلاخره کمیسون که اول خودش جناب تان را وکیل نشناخته بود ، منحیث وکیل شناخت.
جناب وکیل ! حالا من فقط میخواهم بگویم که دیگر حکومت برای جان سیمین بارکزی کاری کرده نمیتواند ونمی کند ، زیرا خودتان اگر در اول برحق بودید چرا حذف شدید و بعد اینکه دیدند شما اعتراض میکنید وبه جاده ها میبراید؛ دوباره برنده اعلان شدید ، این باید برایتان خوب ترین پند باشد که این حکومت برای آنانکه زور ندارند و پشتیبانی دسته جمعی ندارند چگونه عمل میکند، واین را باید به یاد داشت که اگر خودتان به تنهای مبارزه میکردید و سیمین با مجموعی دیگری در پارلمان می بود اصلا برای جناب شما هم این حکومت کاری نمیکرد.
جناب وکیل ! من منحیث یک شهروند هیچ امیدی از حکومتم ندارم و تنها راهی را که برای جلوگیری از مرگ حتمی خانم بارکزی میبنم جناب تان هست.
جناب وکیل! شما یک مادر ، یک خانم ، یک افغان ، یک مسلمان استید که بستگی دارید به جمعی کثیری دارید ،آیا این برای شما خیلی مشکل است وقتی که حکومت حاضر نیست قناعت سیمین را بدهد شما قناعت سیمین را برآورده کنید، زیرا سمین هم به جمعی بستگی دارد و چه خواهد شد که جمعی یک عضو شان را ازدست بدهند؟
من این خوب میدانم که سمین یک خانم ناحق نیست و هیچ کسی حاضر نیست که دو پایش را دریک موزه به ناحق داخل کند و یا مرغش یک لنگ داشته باشدو تا سرحد جان دادن ایستاده باشد.
جناب وکیل ! جدا از مسایل بالا که خودتان شاید بدانید و بفهمید که این حکومت چقدر بی اعتناست و غرق روز گزرانی خودش هست،فقط بخاطر سه طفل بارکزی که مادرشان را ازدست خواهند داد ، بخاطر شوهر بارکزی که خانمش را از دست خواهد داد ، برای برادر بارکزی که خواهرش را از دست خواهد داد ، برای یک افغان که یک شهروندش را ازدست خواهد و بلاخره برای یک مسلمان که یک عضوش را از دست خواهد داد چه میشود که جناب تان از سمت تیر شوید تا سیمین دو باره به آروزیش برسد؟
جناب وکیل! شما حتما شعار داده اید و برای مردم تان وعده داده اید و حتی سوگند خورده اید که برای منافع شهروندان کشور از هیچ گونه تلاشی دریغ نمی ورزید ، ایا این منافع نیست که جان سیمین را نجات دهید.
جناب وکیل! اگر شما این را کردید یادتان باد در تاریخ شهامت تان ثبت خواهد شد و تاریخ گواهی خواهد داد که فردی از افغانستان برای نجات جان یک هموطن اش از وکالت پارلمان هم تیرشد.
با احترام
حفیظ الله حصیف / وبلاگ نویس و فعال اجتماعی

خامنه ای در بازار نرخ برنج تعیین می کند

2011-10-10T10:49:00.003+04:30

همه ی منتقدان نظام جمهوری اسلامی ایران بدین امر متفق النظرند که بزرگترین دردسر ایران دستکاری های گوناگونی است که از مقام معظم رهبری هر روز و شب خود را بیهوده بدانها مصروف می کند. این دستکاری ها دربرگیرنده ی همه ی بخش های ممکن است، از امور سیاسی مجلس و جا به جایی رییس جمهور گرفته تا تاثیرگذاری روی بهای برنج در بازار.
چند روز پیش از دهان یکی از دوستان، که به تازگی از ایران آمده است و روزنامه نگاری آنلاین برای یکی از روزنامه های خصوصی ایران می کرد، شنیدم که می گفت:"یکی از غذاهای مورد علاقه ی آیت الله خامنه ای برنج است. چندی پیش او در بازار نرخ برنج را تعیین کرد" برنج یکی از غذاهای پرمصرف در خاورزمین است از جاپان گرفته تا ترکیه.
برنج فواید گوناگونی دارد، مثلا برنج منبع غنی کربوهیدرات های پیچیده و فاقد سدیوم و کلسترول می باشد. برنج کالری کمی دارد و فاقد چربی می باشد. سه چهارم پیاله برنج، حدود 160 کالری انرژی دارد. هر چند کسانی که یبوست، یک نوع بیماری، دارند کمتر باید برنج مصرف کنند چرا که این غذا سرچشمه ی یبوست است.
اما آیت الله خامنه ای - به گفته ی هوادارانش - به عنوان رهبر مادام الظله و نماینده ی امام زمان در روی زمین (کسی که گویا نزدگی اش پایان ناپذیر است) چرا درباره ی مسأله ی ساده ای مثل بهای یک کیلو برنج نرخ تعیین می کند؟ آیا او وزیر تجارت، کارمند تفتیش و قیمت گذاری در این وزارت است؟ نکند که او می پندارد یکی از وظایف محول شده از سوی امام زمان نیز تعیین نرخ کالاها است؟! اگر چنین است پس دولت چه معنایی دارد؟ هر چه هست یک رهبر بزرگ، نماینده ی اسلام در جهان (به پندار خود و هوادارانش) رهبر بیش از یک میلیارد انسان در روی کره ی خاکی(؟!)، نباید چنین خود را سبک کند. او با چنین کاری خود را بازیچه ی دست و زبان ایران و جهان می کند.
محسن مخملباف، یکی از بزرگترین مستندسازان و کارگردانان ایران، واقعیت های بزرگ و ناشناخته ای را برای جهانیان برملا کرده است. در این فیلم ما درباره ی گذشته ی آیت الله خامنه ای، ارضیات و داشته های مالی، درباره ی اینکه در جوانی چه کرده و حال چه می کند و اعضای خانواده اش اطلاعات چشمگیری را ارائه کرده است. اما هیچگاه هیچ فردی در جهان باور نمی کند کسی که چنین ادعاهای بزرگ وبی پایانی دارد بیاید چنین نرخ یک کیلو برنج را دستکاری کند کند.

بامیان :نمایشگاه عکس افغانستان جدید از چشم افغانستانی ها

2011-10-09T11:22:00.001+04:30

والی بامیان خانم سرابی که در افتتاح نمایشگاه عکس افغانستان جدید از چشم افغانها شرکت کرده بود ، دست آورد عکاسان افغان را جهانشمول توصیف کرد و خاطر نشان ساخت که جامعه جهانی در ولایات افغانستان کارهای جدی را انجام داده است و این دست آوردی دهه اخیر حکومت افغانستان بدون کمک های جامعه جهانی قابل اجرا نبود.

خانم سرابی گفت: که اعضای چشم سوم بخش از چشم دید های ملی هستند که با تحمل خطرات و سفر های که در ولایات داشته اند به مضوعات ارزشی که امروز ما خود را بخشی ازین تحول مثبت میدانم نگریسته اند و مارا شریک ساخته اند. وی از نمایشگاه سال قبل مرکز فوتوژورنالیزم چشم سوم که در یکی از مغاره های بزرگ بودا برگزار شده بود نیز یاد کرد و گفت که چشم سوم در برگزاری نمایشگاه سال پار نیز بخشی عظیم از قصه های ناگفته را روایت کرده بودند.